Evrenler

Psychology

Overthinking

overthinking

Just thinkinn

Sadece düşünüyorum

💭

Who Else Gets Anxious When Overthinking Any Scenario?

Başka Kimler Herhangi Bir Senaryoyu Aşırı Düşündüğünde Kaygılanıyor?

🧠 Me: I should stop overthinking..
🧠 Also me: But what if overthinking is how I survive?* 🙃

🧠 Ben: Aşırı düşünmeyi bırakmalıyım..
🧠 Diğer ben: Ama ya aşırı düşünmek hayatta kalmamın yoluysa?* 🙃

No point. Or maybe too many points. Too many words just trapped. I keep coming back to the phrase "If a tree falls in the forest and no one is around to hear it, does it make a sound?". If there are many thoughts but never verbalized, where do the thoughts go? [Into the soma. Through the soma]

Wonderings

Hiçbir anlamı yok. Ya da belki çok fazla anlam var. Çok fazla kelime sadece sıkışmış durumda. "Eğer bir ağaç ormanda düşerse ve onu duyan kimse yoksa, ses çıkarır mı?" ifadesine sürekli geri dönüyorum. Eğer birçok düşünce varsa ama asla dile getirilmemişse, bu düşünceler nereye gider? [Soma'ya. Soma aracılığıyla]

Düşünceler

Have you ever noticed how, while the sun is still up, you feel like you can do anything?
Everything seems possible, and hope feels within reach.
But when night falls, and the moon replaces the sun, everything changes.
Loneliness starts to speak, dark thoughts begin to grow, and suddenly every problem feels heavier than it did before.
It’s strange how the night can make us feel so lost.
But maybe it’s not because we are weak—maybe it’s because silence gives our hidden emotions a chance to be heard.
And just like every night eventually gives way to morning, this feeling too shall pass.

Some battles are invisible, they happen quietly, when the world is asleep and your mind is wide awake.

Hiç güneş hala yukarıdayken her şeyi yapabileceğinizi hissettiğinizi fark ettiniz mi?
Her şey mümkün gibi görünür ve umut ulaşılabilir hissedilir.
Ama gece çökünce ve ay güneşin yerini alınca, her şey değişir.
Yalnızlık konuşmaya başlar, karanlık düşünceler büyümeye başlar ve aniden her sorun daha ağır hissedilir.
Gece bizi bu kadar kaybolmuş hissettirebilmesi garip.
Ama belki de bu, zayıf olduğumuzdan değil—belki de sessizlik, gizli duygularımızın duyulma şansı vermesindendir.
Ve her gece nihayetinde sabaha yerini bırakıyorsa, bu his de geçecektir.

Bazı savaşlar görünmezdir, sessizce gerçekleşir, dünya uyurken ve zihniniz uyanıkken.

For those who overthink everything like me, you should play Sudoku works as magic and could listen to music while playing, perfect

Her şeyi aşırı düşünenler için benim gibi, Sudoku oynamalısınız, sihir gibi çalışıyor ve oynarken müzik dinleyebilirsiniz, mükemmel

Aşırı Düşünme

I needed this today, you need this today, everyone needs this today!

Bugün buna ihtiyacım vardı, bugün buna ihtiyacın var, herkesin bugün buna ihtiyacı var!

I mean....🤷🏻‍♀️😂

Demek istediğim....🤷🏻‍♀️😂

🤐🥴😮‍💨

The emptiness in my life made the sounds in my head louder, as much as i try to suppress them and direct my overthinking into something productive, the sad thoughts can be overwhelming, demotivating me, i even shed tears, I know that it means I'm a human being, but it's just harsh reality when you're on your own...

Sometimes i wonder if my lofe could've been better if I went back in time to change one thing, but I would lose a lot of things that I have now, yet again I think, perhaps I would be happier, or be more sadder...

I just need to keep my head up, move forward, hopefully life will open up a path or something where things ease up a bit, and it wouldn't be much empty ~

I wish no one would feel what I feel, find friends that value you, and appreciate them, don't chase after the wrong ones, I know it's not easy to spot the fake from real, but you will find a way if you pay attention closely...

Overwhelmed lately...

Hayatımdaki boşluk, kafamdaki sesleri daha da yüksek hale getirdi, onları bastırmaya ve aşırı düşüncelerimi üretken bir şeye yönlendirmeye çalıştıkça, üzücü düşünceler bunaltıcı olabiliyor, beni demotive ediyor, hatta gözyaşı döküyorum, bunun bir insan olduğumu gösterdiğini biliyorum, ama yalnızken bu sadece sert bir gerçek...

Bazen, eğer geçmişe dönüp bir şeyi değiştirebilirsem hayatımın daha iyi olabileceğini düşünüyorum, ama şu anda sahip olduğum birçok şeyi kaybedeceğim, yine de düşünüyorum, belki daha mutlu olurdum ya da daha üzgün...

Sadece başımı dik tutmam, ileriye doğru ilerlemem gerekiyor, umarım hayat biraz olsun bir yol açar ya da bir şeyler kolaylaşır ve çok boş olmaz ~

Hiç kimsenin benim hissettiklerimi hissetmesini istemiyorum, sizi değerli bulan arkadaşlar bulun ve onlara değer verin, yanlış olanların peşinden koşmayın, sahteyi gerçekte ayırt etmenin kolay olmadığını biliyorum, ama dikkatli bakarsanız bir yol bulacaksınız...

Son zamanlarda bunalmış...

🦋Who am I? Good Question.. You decide I wouldn't my suggestions... How do I find the right direction... Who am I?🦋

Question Question Is The Name

🦋Ben kimim? İyi bir soru.. Karar senin, önerilerimi dikkate alma... Doğru yönü nasıl bulabilirim... Ben kimim?🦋

Soru Soru İsim

Anyone felt like this as well randomly?

Bunu rastgele hisseden başka var mı?

😭

Aşırı düşünen biri olduğum için üzgünüm 😭

Deep within a jungle lay a path.

It wasn't a long path. In fact, compared to the endless wilderness surrounding it, it was surprisingly short. Yet few people walked it willingly.

The path was narrow, overgrown with thorns and vines. Every step demanded something from those who walked it. Some sections required painful honesty. Others forced people to face old regrets, buried shame, unresolved trauma, difficult conversations, grief, guilt, or the people they had hurt and missed. It was not a path of distance, but of emotion.

At the end of the path stood something precious.

For some, it was peace.

For others, forgiveness.

For many, it was family.

The people waiting there could not walk the path for them. They could only wait and hope.

Most travellers entered the jungle knowing the path was there.

But not everyone chose to walk it the same way.

One man saw the path and sprinted.

He hated the pain, hated the uncertainty, hated feeling vulnerable. He wanted it over with. He attacked every obstacle with desperation and force, charging through thorn bushes, smashing through vines, refusing to rest.

He became obsessed with reaching the end.

The faster he ran, the more the jungle fought back.

By the time he reached his family, he had arrived quickly, but at a cost. His body was covered in cuts. His clothes were torn. He was exhausted, malnourished and barely standing.

He had faced his struggles, but he had never truly processed them. He had battled them.

Won, perhaps.

But not learned from them.

Another man looked at the same path and turned away.

"Not today," he said.

The jungle beyond seemed easier.

There were places to sit, people to drink with, distractions everywhere. There was always another party, another excuse, another way to avoid thinking about what waited on that path.

Days became months.

Months became years.

The jungle slowly became home.

The man built himself a camp amongst the trees. Whenever the path came to mind, he drowned the thought with noise, entertainment, habits and comforts.

Over time he stopped noticing how lost he had become.

The jungle wasn't hurting him all at once.

It was taking pieces of him slowly.

His health.

His time.

His purpose.

His confidence.

Eventually he looked into a stream and barely recognised the man staring back.

His hair was grey.

His body tired.

His spirit worn down.

The path was still there.

Exactly where it had always been.

Only now he had less strength to walk it.

When he finally reached the end, many years later, his family was still there.

But time had moved on.

The children he remembered were now adults.

Moments had been missed.

Memories never made.

The path had never been long.

Only delayed.

Then there was a third man.

When he saw the path, he accepted what it was.

He knew it would hurt.

He knew there would be tears, difficult conversations, setbacks and days when he wanted to quit.

So he began walking.

Not running.

Not hiding.

Walking.

When the thorns cut him, he learned from them.

When he grew tired, he rested.

When the sun broke through the trees, he stopped to appreciate it.

He laughed when he could.

Cried when he needed to.

Asked for help when he was struggling.

And each challenge made him stronger.

Not because the path became easier.

But because he became more capable.

The jungle was still difficult.

The emotions were still real.

The conversations were still uncomfortable.

Yet every step built resilience instead of taking it away.

When he finally reached the end, he stood tall.

Strong.

Healthy.

Grounded.

Not because he had avoided suffering, but because he had faced it properly.

His family embraced him.

And although the path had wounded him along the way, it had also shaped him.

The truth is that every person eventually notices the path.

Some rush through it and arrive broken.

Some spend years hiding from it and become lost in the jungle.

Others accept the challenge, walk it with patience, and allow it to transform them.

The path is rarely as long as we fear.

But the longer we avoid it, the larger the jungle becomes.

And no matter how far we wander, the path remains where it always was, waiting quietly for us to take the first step.

The Path (Story)

Derin bir ormanın içinde bir yol vardı.

Uzun bir yol değildi. Aslında, etrafındaki sonsuz vahşi doğaya kıyasla, şaşırtıcı derecede kısaydı. Yine de, çok az insan bu yolu isteyerek yürüdü.

Yol dar, dikenler ve sarmaşıklarla kaplıydı. Her adım, onu yürüyenlerden bir şey talep ediyordu. Bazı bölümler acı verici bir dürüstlük gerektiriyordu. Diğerleri insanları eski pişmanlıklarla, gömülü utançlarla, çözülmemiş travmalarla, zor konuşmalarla, yasla, suçlulukla veya yaraladıkları ve özledikleri kişilerle yüzleşmeye zorladı. Bu bir mesafe yolu değil, bir duygu yoluydu.

Yolun sonunda değerli bir şey duruyordu.

Bazıları için bu huzurdu.

Diğerleri için affetmeydi.

Birçok kişi için aileydi.

Orada bekleyen insanlar, onların yerine yolu yürüyemezdi. Sadece bekleyebilir ve umut edebilirlerdi.

Çoğu yolcu, ormana girdiğinde yolun orada olduğunu biliyordu.

Ama herkes aynı şekilde yürümeyi seçmedi.

Bir adam yolu gördü ve koşmaya başladı.

Ağrıyı, belirsizliği, savunmasız hissetmeyi nefret ediyordu. Bunu sona erdirmek istiyordu. Her engeli umutsuzluk ve güçle saldırarak aştı, dikenli çalılardan geçerek, sarmaşıkları parçalayarak, dinlenmeyi reddederek.

Sonuna ulaşma takıntısı haline geldi.

Ne kadar hızlı koşarsa, orman o kadar çok karşılık verdi.

Ailesine ulaştığında, hızlı bir şekilde varmıştı ama bir bedeli vardı. Vücudu kesiklerle kaplıydı. Kıyafetleri yırtılmıştı. Yorgun, beslenmemiş ve zar zor ayakta duruyordu.

Mücadeleleriyle yüzleşmişti ama onları asla gerçekten işleyememişti. Onlarla savaştı.

Belki kazandı.

Ama onlardan ders almadı.

Başka bir adam aynı yola baktı ve döndü.

"Bugün değil," dedi.

Ötesindeki orman daha kolay görünüyordu.

Oturacak yerler, içecek insanlarla doluydu, her yerde dikkat dağıtıcılar vardı. Her zaman başka bir parti, başka bir bahane, o yolda bekleyen şeyleri düşünmekten kaçınmanın başka bir yolu vardı.

Günler aylar oldu.

Aylar yıllara dönüştü.

Orman yavaş yavaş ev haline geldi.

Adam ağaçların arasında kendine bir kamp kurdu. Yol aklına geldiğinde, düşünceyi gürültü, eğlence, alışkanlıklar ve konforlarla boğdu.

Zamanla ne kadar kaybolduğunu fark etmeyi bıraktı.

Orman bir anda onu yaralamıyordu.

Yavaş yavaş ondan parçalar alıyordu.

Sağlığı.

Zamanı.

Amacı.

Özgüveni.

Sonunda bir dereye baktı ve geri bakan adamı zar zor tanıdı.

Saçları griydi.

Vücudu yorgundu.

Ruhu tükenmişti.

Yol hala oradaydı.

Her zaman olduğu yerde.

Sadece şimdi onu yürümek için daha az gücü vardı.

Sonunda, yıllar sonra sona ulaştığında, ailesi hala oradaydı.

Ama zaman ilerlemişti.

Hatırladığı çocuklar artık yetişkin olmuştu.

Anlar kaçırılmıştı.

Asla yapılmamış anılar.

Yol asla uzun olmamıştı.

Sadece gecikmişti.

Sonra üçüncü bir adam vardı.

Yolu gördüğünde, ne olduğunu kabul etti.

Acı vereceğini biliyordu.

Gözyaşları olacağını, zor konuşmalar, geri adımlar ve vazgeçmek istediği günler olacağını biliyordu.

Bu yüzden yürümeye başladı.

Koşmadan.

Saklanmadan.

Yürüyerek.

Dikenler onu kestiğinde, onlardan ders aldı.

Yorgun düştüğünde, dinlendi.

Güneş ağaçların arasından süzüldüğünde, onu takdir etmek için durdu.

Mümkün olduğunda güldü.

İhtiyacı olduğunda ağladı.

Zorlandığında yardım istedi.

Ve her zorluk onu daha güçlü yaptı.

Yol daha kolay hale geldiği için değil.

Ama o daha yetenekli hale geldiği için.

Orman

Yol (Hikaye)

Yeah so looks like sleeping, sudoku, whatever, are so temporary, you cannot stop overthink, it cannot let you sit down no doing anything about it, or you can just sit down waiting for it, oh godi hate it

Evet, uyumak, sudoku oynamak, neyse işte, bunlar çok geçici görünüyor, aşırı düşünmeyi durduramazsın, seni hiçbir şey yapmadan oturtamaz, ya da sadece oturup bekleyebilirsin, oh, nefret ediyorum bundan.

I mean at random point of the day "Imagine one day you're getting DMs because suddenly you've become very well known amd famous for the things you create"...

Then I'd say "it will hard to know who is real and who isn't, I wish I could make connections before any of that happens, and if it happens, then I guess I'll set boundaries or something" and then I tell myself "you know what, let's not think, let's just focus on present, future is unknown, and what I do now will shape my future, keep doing what i do"

Yet still, that thought always come and go...

One of these thoughts that always go around in my head, constantly popping up...

Yani günün rastgele bir noktasında "Bir gün DM'ler alıyorsun çünkü aniden yarattığın şeyler sayesinde çok tanınmış ve ünlü oldun" diye hayal ediyorum...

Sonra "gerçek olanı ve olmayanı bilmek zor olacak, keşke bunlar olmadan önce bağlantılar kurabilsem, ve eğer olursa, sanırım sınırlar koyarım ya da bir şeyler yaparım" diyorum ve kendime "biliyor musun, düşünmeyelim, sadece şu ana odaklanalım, gelecek belirsiz, ve şu anda yaptıklarım geleceğimi şekillendirecek, yaptığım şeyleri yapmaya devam et" diyorum.

Yine de, o düşünce her zaman gelip gidiyor...

Her zaman kafamda dönen bu düşüncelerden biri, sürekli ortaya çıkıyor...

I'm tired in a way sleep can't fix.
My body rests, but my mind never does.
Too many thoughts,too many memories,too many silent battles happening all at once.
People think I'm distant, but honestly........
I'm just mentally exhausted from carrying everything alone.

I'm Tired

Yorgunum, uyku ile düzelmeyecek bir şekilde.
Vücudum dinleniyor, ama zihnim asla dinlenmiyor.
Çok fazla düşünce, çok fazla anı, hepsi bir anda olan çok fazla sessiz savaş.
İnsanlar benim uzak olduğumu düşünüyor, ama dürüst olmak gerekirse........
Her şeyi tek başıma taşımaktan zihnen tükenmiş durumdayım.

Yorgunum

At times I feel like my overthinking can be a double edge sword.

Blessing or curse at times

Bazen aşırı düşünmenin çift taraflı bir kılıç olabileceğini hissediyorum.

Bazen bir nimet ya da lanet

ᵈᵒⁿ'ᵗ ᵉᵛᵉʳ ᶠᵒʳᵍᵉᵗ ʸᵒᵘʳ ʰᵉᵃᵈᵖʰᵒⁿᵉˢ

Asla kulaklığını unutma

Overthinking at its finest

En iyi şekilde aşırı düşünme

We all have secret haven where we step the compulsive rumination and the anxiety. When your body will begin to realize oxytocin and you'll feel at peace and make you feel extraordinary.
And you will enjoy it because that feeling is on its way to extinction like all good things

Hepimizin zorunlu düşünceleri ve kaygıyı geride bıraktığı gizli bir sığınağı var. Vücudunuz oksitosin üretmeye başladığında, huzur bulacak ve kendinizi olağanüstü hissedeceksiniz.
Ve bunu seveceksiniz çünkü o his, tüm güzel şeyler gibi yok olma yolunda.

Mine - was I right about selecting my career in Pcm ? In class 10

What is the dumbest thing you overthink about?

Benimki - Pcm alanında kariyerimi seçerken doğru muydum? 10. sınıfta

En aptalca düşündüğünüz şey nedir?

People say it's overthinking but i say we predict future more easily

İnsanlar bunun aşırı düşünmek olduğunu söylüyor ama ben geleceği daha kolay tahmin ettiğimizi söylüyorum

Sometimes you need to stop thinking and to learn to get out of your head and just let go

Bazen düşünmeyi bırakıp kafandan çıkmayı öğrenmen ve sadece bırakman gerekir

Even writing this post took a lot of thinking 😭

Tell me how to stop overthinking

Bu yazıyı yazmak bile çok düşündürdü 😭

Aşırı düşünmeyi nasıl durduracağımı söyle

What are some advices you have received on overthinking? What works and what doesn't?

Let us Roast and destroy some mainstream advises on overthinking.

Aşırı düşünme ile ilgili aldığınız bazı tavsiyeler neler? Ne işe yarıyor, ne yaramıyor?

Bize aşırı düşünme ile ilgili bazı ana akım tavsiyeleri kızartıp yok edelim.

Nobody is coming to save you, no friend or family is coming to save you from your overthinking
Don't think more more cause it will keep you low only and you can't do anything about it
I know it's sounds harsh, but we need to accept it

Control yourself

Hiç kimse seni kurtarmaya gelmiyor, ne bir arkadaş ne de aile seni aşırı düşünmenden kurtarmaya geliyor
Daha fazla düşünme çünkü bu seni sadece aşağı çekecek ve bununla ilgili hiçbir şey yapamayacaksın
Biliyorum sert geliyor, ama bunu kabul etmemiz gerekiyor

Kendini kontrol et

I'm thinking about cutting my dread locs off

Locs

Dread loklarımı kesmeyi düşünüyorum

Dread Loklar

😴😴

Positively overthinking

Olumlu bir şekilde aşırı düşünmek

When you got so much on your mind like: "LET ME SLEEP!!! LEAVE ME ALONE!!"

Can't sleep

Aklında "BIRAK BANA UYUMAYI!!! BANA YALNIZ BIRAK!!" gibi çok şey varken

Uyuyamıyorum

I think too much and still act like someone who didn’t think at all 🙌

Çok düşünüyorum ve yine de hiç düşünmemiş gibi davranıyorum 🙌

memes

"Are you mad at me?" - me, everyday to every person I interact with 😅🙃

"Benden mi nefret ediyorsun?" - her gün etkileşimde bulunduğum her kişiye 😅🙃

What if the person who could've made you the happiest in the world, who could've made you feel the luckiest everytime you woke up with them every morning, is someone whose profile you already swiped on?

You didn't like something on their profile.

They didn't have enough good photos.

They said "hi", but you ignored the message.

You swiped their profile away and, consequently, swiped away the beautiful love story, the lifetime of laughter and tears, and the chance to grow old with the love of your life.

...

Just wondering if I'm the only one who thinks about this. 🤣

What if you already came across your soulmate...

Dünyada seni en mutlu edebilecek, her sabah onlarla uyandığında kendini en şanslı hissettirebilecek kişi, profilini zaten kaydırdığın biri ise ne olur?

Profilinde hoşuna gitmeyen bir şey vardı.

Yeterince iyi fotoğrafı yoktu.

"Merhaba" dedi, ama mesajı görmezden geldin.

Profilini kaydırdın ve dolayısıyla güzel aşk hikayesini, bir ömür boyu sürecek kahkahaları ve gözyaşlarını ve hayatının aşkıyla yaşlanma şansını kaydırdın.

...

Bunun hakkında düşünen tek kişi ben miyim merak ediyorum. 🤣

Ya ruh eşinle daha önce karşılaştıysan ne olur...

Diğer Overthinking meraklılarıyla tanışmak için bir Boo topluluğu.

Overthinking Topluluk

Sadece düşünüyorum

💭

Başka Kimler Herhangi Bir Senaryoyu Aşırı Düşündüğünde Kaygılanıyor?

🧠 Ben: Aşırı düşünmeyi bırakmalıyım.. 🧠 Diğer ben: Ama ya aşırı düşünmek hayatta kalmamın yoluysa?* 🙃

Düşünceler

Bazı savaşlar görünmezdir, sessizce gerçekleşir, dünya uyurken ve zihniniz uyanıkken.

Aşk ❤️

Belki de fazla düşünüyorum

Bir sorum var

Elimden Geleni Yap..

Huzursuz

Göz dövmem 👁️