Lost ସମ୍ପ୍ରଦାୟ

ଭାବନା...

ମୁଁ ମଲ୍ଲରେ ବାଥରୁମରେ ଥିଲି ଏବଂ ମୁଁ ଶୁଣୁଥିଲି ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଦୁଃଖିତ ସ୍ୱରରେ କଥା ହେଉଛି... ସେ ତାଙ୍କୁ କହୁଛି... ମୋତେ ଫେରାଇ ଦିଅ, ଯଦିଓ ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରେମ କରୁନାହାଁ... ଏହା ମୋତେ ମୋର ସ୍ମୃତିକୁ ମନେ ପକାଇଲା... ମୁଁ ଏହି କଥାଗୁଡିକୁ ଏମିତି ଅନୁଭବ କରିଥିଲି ଯେ ମୁଁ ସେହି ଝିଅ...

:/ (ସମ୍ପାଦିତ)

ତୁମ ପରି...

ମୁଁ ତୁମକୁ ବିନାଶ କରିପାରିବି ଯଦି ମୋତେ ଚାହିଁଲେ, ଯେପରିକି ତୁମେ ମୋର ହୃଦୟର ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଦିୱାରକୁ ବିନାଶ କରି ତାହାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋର କ୍ରୋଧକୁ ଜିତିବାକୁ ଦେବିନାହିଁ, ବରଂ ମୁଁ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବି... ଏବଂ ଆଶା କରେ ଯେ ଗୋଟିଏ ଦିନ ତୁମର ଭବିଷ୍ୟତ ଝିଅ କେହିକୁ ଘରକୁ ନେଇଆସିବ... ତୁମ ପରି...

ଯେତେବେଳେ ତୁମେ କାହାକୁ ଧରିବା କିମ୍ବା ଛାଡ଼ିବା ମଧ୍ୟରେ ଗୋଲା ହେଉଛ, ମୁଁ 2ରେ ଚୟନ କରିବି, ତୁମେ ଜୀବନ ପାଇଁ କାହାକୁ ଧରି ପାରିବେ ନାହିଁ।

ଆମେ...

ତୁମେ ସେ ଛୁଆ ଯିଏ ହୃଦୟରେ ନକରିବା ଓ ପାଦ ମୋଛିବା ବିନା ଘୁରେ... ମୁଁ ସେ ଝିଅ ଯିଏ ବିଦାୟ କହେ କିନ୍ତୁ କେବେ ମାନେ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ... ଆମେ ଦିଗବନ୍ଧୁ, ନିରାଶ, ଭଙ୍ଗା, ଶେଷ...

ଦୁଃଖ...

ଲୋକେ ଯାଆନ୍ତି କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କିପରି ଛାଡିଗଲେ ସେଥିରେ ସଦା ରହିଯାଏ...