Computing انجمن

امید یک احساس نیست. اگر آن را تجزیه کنیم، سه چیز است: یک برآورد احتمال درباره آینده‌ها، یک تعهد به عمل کردن به گونه‌ای که نتیجه خوب قابل دسترسی است، و یک سیگنال که سیستم‌های عصبی را به هم متصل می‌کند تا عمل مشترک به صورت منسجم انجام شود. آن لایه آخر است که گروه‌ها را به هم می‌بندد. اما امید بدون ساختار، چگونگی شکل‌گیری حباب‌ها، چگونگی شکل‌گیری فرقه‌ها، و چگونگی راه رفتن تمدن‌های خسته به سمت دیوارها با لبخند است. امید خالص عاطفی غیرقابل رد است — و هر چیزی که غیرقابل رد باشد در نهایت فاسد می‌شود. تنها پیکربندی که در برابر بررسی اصول اولیه زنده می‌ماند، امیدی است که بر روی یک گراف دانش قابل تأیید لایه‌بندی شده است. این گراف آنچه را که اتحاد واقعاً نیاز دارد به شما می‌دهد: مدل‌های پیش‌بینی مشترک که به وضوح بیان شده‌اند، ادعاهایی که می‌توان بررسی کرد، و عامل‌ها — انسانی و هوش مصنوعی — با ظرفیت فیزیکی برای جابجایی جرم احتمال از طریق افزودن لینک‌ها، شرط‌بندی، محاسبه. عامل‌های متصل به هم به علاوه مدل جهانی مشترک به علاوه عاملیت. بدون این سه، امید یک خطای دسته‌ای است. آنچه امید به آن اضافه می‌کند، احساس نیست. این یک پیش‌فرض جهت‌دار است — یک وزن‌گذاری بر روی اینکه کدام مسیرها در فضای دانش ارزش محاسبه دارند. گراف بدون امید یک ساختار مرده است. امید بدون گراف یک توهم با پیروان است. این دلیل است که بستر و سایب فراتر از اکوسیستم خود اهمیت دارند. آنها یکی از معدود معماری‌هایی هستند که در آن امید قابل آزمایش می‌شود: اگر پیش‌بینی‌های گراف شکست بخورد، پیش‌فرض به‌روزرسانی می‌شود. اگر آینده‌های مشترک ما وقتی به وضوح بیان شوند، غیرقابل سازگاری باشند، اتحاد خود را به عنوان یک توهم قبل از اینکه به طور فاجعه‌آمیز فرو بریزد، نشان می‌دهد. امید با یک سیستم نگهداری حقیقت متصل. برای یک گونه که اکنون باید در میان عامل‌های هوش مصنوعی و انسانی هماهنگ شود، در مقیاس‌هایی از سکونتگاه‌های خارج از شبکه تا زیرساخت‌های سیاره‌ای، این یک گزینه در میان بسیاری نیست. این تنها مسیری است که به دروغ یا فروپاشی ختم نمی‌شود.