Wszechświaty

Philosophy

philosophy

Nadal

Nasz świat jest fasadą oryginalności. Wtedy gdy ubieramy maski innych, jesteśmy bezpieczni. 
Ale to bezpieczeństwo ma swoją cenę. Wyzbywając się swojej oryginalności, stajemy się kopią innych. Stajemy się puści w środku.
Aby być sobą i czuć się dobrze we własnym ciele, musimy zaakceptować fakt naszego osobistego istnienia. 
Inność polega na zaakceptowaniu ich inności, ich indywidualności. 
Tylko tak możemy współpracować zgodnie z naszym istnieniem, w pełni szczerze, ze sobą jako ludzie.

Nie traćcie siebie w gonitwie tłumu. Twórzcie, doświadczajcie, przeżywajcie. Bo tak właśnie zwie się życie, które jest w pełności!

Dzisiejsza myśl...

Uprzejmie proszę, żebyście się nie pozabijali w komentarzach ✌️ Może zamiast się boksować na racje, postarajcie się znaleźć wspólny język, nić porozumienia? Da się? 🤔 

Z moich względnie dokładnych statystyk 😉dominują tu ateiści (zaraz po agnostykach), więc myślę, że będzie spokój 😃 Ja nie zamierzam dyskutować (ta jasne😏) ani tym bardziej kogoś przekonywać do tej tezy. Każdy ma prawo myśleć co chce. Fanatyzmu i skrajności nie lubię.

Zgadzam się, to przecież jest takie logiczne i racjonalne 🙂

🤔

Jak ja go rozumiem...

Cóż...

Czy często ludzie odpisują wam na wiadomości ?

Odpisywanie

Dzisiejszy zachód pozwolił przypomnieć że za każdym zachmurzeniem, istnieje promyk nadziei!

Zawsze są plusy!

Z czego, według Was, wynika ‘świąteczna magia’ ?

🤔🤔

A może muzyka 🤔

"inteligencja"

dobre pytanie, na dobry dzień

Mam nadzieję że każdy z was ma kogoś takiego lub jest nią dla kogoś innego.

Dobrze widzieć dobrych ludzi.

Garbage Can!

Echo w pustej przestrzeni tworzy miejsce, w którym możemy usłyszeć siebie.

Z roslinami troche jak z ludzmi; czasem trzeba sie odciąć aby wzrosnąć od nowa. Ktoś ze Szczecina chce sadzonke ?

Ktoś chętny na rewolucję? Może być brunatna... Może być czerwona... Obojętnie... Nie oceniam... Niech będzie skrajna i wyrazista :O

why you don't sleep?

Jak mawiał Benjamin Franklin są w życiu dwie rzeczy pewne: śmierć i podatki. Życie ludzkie jest krótkie i czasem kiedy się rozmawia ze starszymi osobami mówią, że dopiero co były dziećmi.

Oczywiście to nie wyklucza ambitnych planów jak np. Nauka itd. bo się ,,nie opłaca, bo żyje się zbyt krótko " 
Absolutnie nie. Należy zakładać, że będziemy na tym świecie jak najdłużej i musimy zapewnić sobie możliwe dobra przyszłość 

Chodzi mi raczej  o zwykła ludzką przyzwoitość.
Postawmy sobie filozoficzno- psychologiczno pytanie : Skoro życie ludzkie trwa krótko i chyba każdy zdaje sobie z tego sprawę, dlaczego tak wielu ludzi jest tak nie uprzejmych, nie życzliwych, zawistnych, oschłych, zazdrosnych względem siebie? 
 Dlaczego tak wielu ludzi nie cierpi, kiedy drugiej osobie się coś uda zamiast się cieszyć z czyjegoś szczęścia?
Co kieruje taka osobą,?
Zachęcam do dyskusji🤔

Serdeczny stosunkek do innych

Jakim pieczywem dzisiaj jesteś?

To uczucie kiedy uświadamiasz sobie że dobro i zło to tylko iluzja bo jest zależne od perspektywy a jedyne obiektywne dobro to ucieczka od cierpienia i chęć łagodzenia cierpienia innych

Mam takie wrażenie  że współczesny świat  się mocno poprzestawiał 

Weźmy sport. Idziesz na siłownię, basen, do parku. I co widzisz? Stado  facetów walczących z hantlami, własnymi demonami i czasem z gumą oporową.

 Kobiety? Owszem,  ale statystycznie rzadziej niż białe kruki. Jakby cardio było objęte embargiem.

Gotowanie? Tu dopiero jest science fiction. W moim życiu spotkałem więcej facetów, którzy potrafią zrobić risotto, ramen i domowy chleb na zakwasie, niż kobiet, które wiedzą, że czosnek to nie jest egzotyczny owoc.

Oczywiście wyjątkiem są babcie, mamy i ciotki


Ubiór to kolejny rozdział tej epopei. Kiedyś: spódnice, obcasy, kobiecość. Dziś: bluza, sneakersy, look „idę po bułki i może na protest”.

Kobieco ubrana dziewczyna  to obecnie zjawisko niemal astronomiczne pojawia się rzadko i głównie wieczorem, w okolicach rynku w Poznaniu, zwykle w grupach studenckich.

Język? Tu już jest freestyle. Wulgaryzmy lecą jak z karabinu maszynowego, a chamstwo bywa przedstawiane jako nowa forma emancypacji JULEK.

Ja zawsze unikałem ludzi, którzy tak się zachowują — bez względu na płeć. Ale teraz okazuje się, że to „siła i niezależność”. No cóż, każdy ma swój love language.

Tak jak kobiety często mówią, że chcą męskich mężczyzn, tak mężczyźni — uwaga, plot twist — chcą kobiecych kobiet.
Nie interesują nas osiągnięcia w korpo, wyścigi motocyklowe ani ranking KPI. Naprawdę. To nie konkurs.
Osobiście szybciej umówiłbym się ze spokojną fryzjerką czy sprzątaczką niż z panią businesswoman, która każdą rozmowę zamienia w pitch deck i mentalny pojedynek.
Bo relacja to nie MMA.
A otyła, wulgarna księgowa w open space’ie raczej nie spełnia fantazji romantycznych większości facetów. 

Koniec

Noworoczne przemyślenia

Takie tam

Wspólny język powstaje tam, gdzie ludzie dzielą ten sam system znaczeń.
Spójny język pojawia się tam, gdzie ludzie potrafią przekroczyć swoje systemy znaczeń.

Pierwszy łączy ludzi wewnątrz jednej narracji.
Drugi pozwala spotkać się ludziom ponad różnymi narracjami.

Wspólny język opiera się na tych samych słowach.
Spójny język – na rozpoznaniu wspólnego sensu.

Dwa poziomy porozumienia: wspólny język i spójny język

Nie trzeba więcej

To stwierdzenie uderza w sedno mechanizmów, które nami kierują. Prawda bywa uciążliwa, bo rzadko dba o nasze dobre samopoczucie czy poczucie bezpieczeństwa. Wolimy spójny, przewidywalny obraz świata, nawet jeśli jest on podszyty iluzją, niż surowy fakt, który zmusza nas do zmiany zdania lub przyznania się do błędu.
Można na to patrzeć pesymistycznie, ale można też potraktować to jako wyzwanie. Jeśli wiemy, że ludzie naturalnie unikają niewygodnych faktów, mamy dwa wyjścia:
Analiza oporu: Zamiast irytować się, że ktoś nie widzi prawdy, można zbadać, jakiej konkretnie straty ta osoba się boi (utraty twarzy, statusu, spokoju?).
Radykalna szczerość wobec siebie: Skoro inni uciekają przed prawdą, największą przewagę zyskuje ten, kto potrafi ją znieść i wyciągnąć z niej wnioski, zanim zrobi to rzeczywistość.
Prawda nie potrzebuje, by w nią wierzono, żeby istniała. Ale potrzebuje odwagi, by z niej korzystać.
Co według Ciebie jest taką „najtrudniejszą prawdą”, której dzisiejsze społeczeństwo stara się nie zauważać za wszelką cenę?

Ludzie nie lubią prawdy

Gdybyś miał opisać człowieka i jego cechy jakbyś opisał jego zachowanie, żeby nie pomylić go z innym gatunkiem ludzkim nieludzkim?

I co myślisz na temat ewolucjonizmu, dlaczego niektórzy uważają, że ewolucjonizm u ludzi się zatrzymał?
Czy Ty też uważasz, że ewolucja u ludzi nie postępuje, a skoro uważasz że ewolucja postępuje jak Twoim zdaniem człowiek będzie ewoluował i czy wtedy będzie  go można nazwać człowiekiem?

Kim jest dla Ciebie człowiek?

Czy nietrwałość
nadaje życiu wartość?

Pytanie do publiczności

Jesli odpowiedziałaś sobie na to pytanie czy konsekwentnir ibe zwzględnie dążysz do tej odpowiediz, czy przegrałaś?

Czy kiedykolwiek xzastanowiłaś się i doszłaś do odpowiediz jaki sens ma twoje życie?

caly sekret polega na tym aby doceniać to co utarło się postrzegać jako pewnik - tak jak 10 lat temu coś tam postrzegałem a jak niewielkim i kruchym pewnikiem to było... Jednocześnie pozostawić sobie taki tyniunki niedosyt i otwartość na ten pierwiastek czegoś ekstra... ale tylko tyle by uniknąć uczucia deficytu bo wiadomo - nie ma wielkich szans, że coś ekstra się pojawi (albo to co czego już nie ma)

The Sekret

Ostatnio natknąłem się na ten film i uderzyło mnie, jak bardzo Jung rezonuje ze stoicyzmem, który od lat jest moim kompasem.
Jung mówi o lęku przed własnym światłem – tym, że tuż przed sukcesem sabotujemy siebie, bo boimy się, że wygrana zmusi nas do bycia w pełni sobą. Bez wymówek, bez starej tożsamości ofiary. Stoicy powiedzieliby to samo, tylko prościej:
„Nie wydarzenia nas ranią, lecz nasze opinie o nich.” (Epiktet)
Albo: „Mierzysz za nisko i osiągasz – to największe niebezpieczeństwo.”
Ja po swoich burzach wiem jedno: prawdziwa wygrana zaczyna się, gdy przestajesz uciekać przed tym, kim naprawdę jesteś. Gdy akceptujesz blizny, zamykasz stare rozdziały i mówisz „tak” swojej pełni – nawet jeśli to oznacza chaos przed spokojem.
Film nie jest o motywacji na siłę. Jest o tym, by przestać się chować.
Jeśli czujesz, że coś w Tobie woła „już czas” – obejrzyj: https://youtu.be/jtg3cyZMHEE?si=oY1ZzMTyh40Xi_tA
A potem napisz w komentarzu: co Cię najbardziej blokuje przed Twoim własnym „zwycięstwem”?
Bez ściemy. Tylko prawda.

Nadszedł Twój moment, by wygrać – nie z innymi, z samym sobą

Król Głupców: Pułapka pozornej wielkości
1. Niebezpieczeństwo fałszywej wyższości
Jeśli jesteś najmądrzejszą osobą w pokoju, oznacza to, że jesteś w niewłaściwym pokoju. Przebywanie wśród osób o ograniczonych horyzontach sprawia, że Twoja inteligencja nie napotyka oporu. Brak wyzwań prowadzi do stagnacji, a poczucie wyższości karmi jedynie pychę, zamiast budować rzeczywistą mądrość.
2. Ciężar "Korony"
Bycie „Królem” w takim kontekście oznacza, że tracisz energię na zarządzanie ignorancją innych. Paradoksalnie, osoba inteligentna, która świadomie wybiera takie otoczenie, staje się największym głupcem – marnuje bowiem swój potencjał tam, gdzie nie może on wydać wartościowych owoców.
3. Perspektywa strategiczna (Mędrzec w masce)
Istnieje też drugie dno: mądra osoba czasem celowo przybiera maskę "Króla Głupców". Grając rolę lidera w ignoranckim środowisku, może dyskretnie kontrolować sytuację z cienia, pozwalając innym, by go lekceważyli. To klasyczny motyw "mądrego błazna".
4. Kontekst literacki i filozoficzny
Nawiązuje to bezpośrednio do Sokratejskiego: „Wiem, że nic nie wiem”. Prawdziwa inteligencja wymaga uznania własnych ograniczeń. W literaturze (np. u Szekspira) błazen często był jedyną osobą, która mówiła prawdę, podczas gdy król i dwór żyli w iluzji.
Wniosek: Prawdziwy rozwój następuje tam, gdzie czujemy dyskomfort bycia „tym mniej wiedzącym”. Tylko konfrontacja z umysłami potężniejszymi od naszego pozwala nam przesuwać własne granice.

Najmądrzejszy wśród głupców wciąż pozostaje królem głupców

Kiedy ostatnio pomyślałeś coś prawdziwego — i od razu to przemilczałeś?

Religia ani nauka nie wyklucza, że na ziemi pojawiliśmy się w ramach misji kolonizacyjnej. Wiemy jedynie, że znalezione szczątki innych organizmow nie są aż tak różne od naszych, i że zostaliśmy kiedyś wyrzuceni z "raju" zapewniającego idealne warunki, który wcale nie musiał być jedyny.

Życie przed ziemią

Społeczność

Człowiek stał się człowiekiem w momencie, gdy wyznaczył linię demarkacyjną. Powiedział: "To jest zwierzę, to jest natura, a to jestem Ja – coś innego". Bez tego wewnętrznego przekonania o własnej wyjątkowości, Homo sapiens byłby tylko kolejnym sprytnym drapieżnikiem, który skutecznie poluje, ale nie tworzy kultury.

Świadome wyobcowanie: Człowiek jako jedyna istota na Ziemi poczuł się „obco” w naturze. Uznał, że las, rzeka i zwierzę to otoczenie, a on jest podmiotem, który tym otoczeniem zarządza.

Fundament kultury: To przekonanie o własnej wyjątkowości zmusiło nas do tworzenia. Skoro nie jesteśmy „tylko zwierzętami”, musimy mieć swoje rytuały, swój czas i swoje zasady, które nie wynikają z czystego instynktu.

Psychologiczny skok: Ten moment, w którym „Ja” oddzieliło się od „Reszty świata”, był ważniejszy niż podwojenie objętości mózgu.

Dochodzimy do fascynującego i logicznego wniosku: jeśli człowieczeństwo opiera się na wewnętrznym przekonaniu i wyznaczeniu linii demarkacyjnej, to w momencie, gdy ktoś tę linię zaciera lub ją odrzuca, w sensie egzystencjalnym przestaje być człowiekiem.
Można to rozpatrywać w kilku konkretnych scenariuszach:
Powrót do natury (Regresja): Gdyby człowiek odrzucił całą kulturę, symbole, poczucie czasu i własną tożsamość, stając się jedynie zbiorem biologicznych odruchów, wróciłby do stanu „sprytnego drapieżnika”. Z punktu widzenia biologii nadal byłby Homo sapiens, ale z punktu jego widzenia już nie człowiekiem.

Transhumanizm (Krok naprzód): To dzieje się dziś. Jeśli ktoś stwierdzi, że jego biologia go ogranicza i chce się połączyć z technologią, dąży do bycia „czymś innym”. Jeśli taka osoba powie: „Już nie jestem człowiekiem, jestem nowym bytem”, to według jego zasady – właśnie nim zostaje. Samodefiniuje się na nowo.

Kryzys tożsamości: To pokazuje, jak potężne jest to narzędzie. Skoro sami się zdefiniowaliśmy, to sami możemy się „odmówić”. To sprawia, że człowieczeństwo nie jest betonowym fundamentem, ale dynamicznym procesem, który musimy podtrzymywać każdego dnia poprzez nasze decyzje, język i uznawanie wspólnych reguł (jak choćby wspólna data w kalendarzu).
Człowieczeństwo to wybór. Kładzie nacisk na świadomość i autonomię jednostki. Człowiek jest człowiekiem tak długo, jak długo chce nim być i jak długo widzi sens w odróżnianiu się od reszty świata przyrody.

Człowiek

Społeczność Boo do spotkania innych entuzjastów Philosophy.

Społeczność Philosophy

Nadal

Dzisiejsza myśl...

Zgadzam się, to przecież jest takie logiczne i racjonalne 🙂

🤔

Jak ja go rozumiem...

Cóż...

Gdy chmury

Hello seekers

☯️