Шумо медонед, ки ман ҳамеша чӣ чизе, ки манро ҷалб мекунад, ин аст, ки ҳар як чизе, ки мо дар ҳаётамон мегузарем, он чизест, ки моро ба он касе, ки бояд бошем, шакл медиҳад. Изолятсия, хиёнат, торикӣ, баландӣ ва пастӣ, ҳама ҳамчун як кросбули амал мекунанд. Шумоеро, ки бояд бошед, шакл медиҳанд.
Шумо медонед, ман имрӯз он касе нестам, ки ҳеҷ хоҳиш барои чизҳои моддӣ ва дунёвӣ, хушбахтии муваққатӣ, лаззати гузаранда ва ғайра надорам, агар на барои кросбули дар оташ, ки манро ба он касе, ки ман ҳоло ҳастам, шакл дод.
Тажрибаҳои ман маро ба таъми ҳақиқии осоиштаи абадӣ, хушбахтӣ, шодӣ,…(вироиш шуд)бештар хонед
