Ҷалби дигарон барои ман мушкил нест, танҳо ин намуди ҷалб нест, ки ман ба он ниёз дорам, ман наметавонам он аҷибро, ки эҳтимолан ҳамсари рӯҳии ман аст, пайдо кунам, аммо намоишам бисёр мардеро, ки намуди ман нест, ҷалб мекунад.
Чунки онҳо мегӯянд "о, чӣ чашмони зебо дорӣ, чунин лабҳо ё рӯйи зебо." Аммо онҳо ба он ки ман кӣ ҳастам дар шахсияти ман аҳамият намедиҳанд. Чунки ман фаҳмидаам, ман зебоам, аммо ман наметавонам бо як мардеро, ки манзараи манро дӯст медорад, ҳамсоя шавам, ман он пайванди рӯҳӣ, ки медонӣ, мехоҳам.…бештар хонед