Wszechświaty

Books

books

Opinia na temat książki "Cyberiada" Stanisława Lema. Cześć siedemnasta cyklu lemowskiego.

"Cyberiada" to takie dłuższe i lepsze "Bajki Robotów". Z tym, że ja nie lubię "Bajek Robotów" i to co mnie najbardziej w nich mierziło, do pewnego stopnia dalej się tu znajduje. Morały, fabuły i sedno proste, jak to w bajkach, pisanych dla dzieci, bywa. Ale słownictwo wymaga znajomości olbrzymiego kanonu literatury staropolskiej, elektrotechniki lat 80., oraz podstaw fizyki. Czego od dzieci trudno oczekiwać.

Do tego dochodzi teraz socjoinżynieria, pojęcia ontologiczne, teologiczne, fizyka ciut wyższych rzędów, do tego raczej historia fizyki niż sama fizyka bo część z teorii na których Lem wyraźnie się opierał to teorie chwilowo martwe, psychologii oraz dziedzina nauki, która nie sądzę że jeszcze powstała. Osobiście nazwałbym ją metakosmogonią lub ontologią kosmiurgniczną* - a o co tu chodzi? Otóż Stanisław Lem, postanowił się zmierzyć z konceptem naukowych prawideł tworzenia wszechświatów. No i to przeładowanie wiedzowe właśnie "Cyberiadę" stawia między innymi nad "Bajkami", bo tu już przez samo przeładowanie słownikowe fabuła się pogłębia i staje się bliższa treściom dla dorosłych.

Niestety cały zbiór jest bardzo nierówny, bo mamy bardzo ambitną problematykę poruszaną w opowiadaniach takich jak: "Kobyszczę" , "Altruizyna", "Opowieści Odmrożeńców / Edukacja Cyfrania", czy "O tym jak własna doskonałość Trurla do złego przywiodła", gdzie przedstawiony w poprzednim akapicie koktajl tematyczny działa świetnie - poza piaskowym zgrzytem tych anachronizmów i bajkowej powierzchni, czyta się to rewelacyjnie. Dostajemy bardzo zgrabnie skrojony zestaw tez etycznych rzucających dużo światła na współczesną geopolitykę i historię wielkich ideologii XX wieku. Wnoszą one też naprawdę solidne podwaliny pod wspomnianą metakosmogonię, a szczególnie jej granice i etykę metakosmogoniczną, zahaczając o coś czego zawsze brakowało mi w dyskusjach ateistów i teistów o Bożej moralności (w kontekście jego działalności stwórczej). Dużo zamieszczonych tu bowiem analiz próbuje analizować problemy stworzenia z perspektywy twórcy, jako inżynieria optymalizującego pod pewien problem, a nie obiektów tworzonych**. Jest to intelektualnie bardzo świeże i myślę, że wartościowe podejście - niezależnie, czy chcemy tematykę Stworzenia ugryźć filozoficznie, etycznie, inżyniersko, czy teologicznie.

Ale poza takimi perełkami jest też całe mnóstwo porozwlekanych żartów i przesadnie dosadnych parodii jak "Smoki prawdopodobieństwa", "Jak Trurl i Klapaucjusz demona drugiego rodzaju stworzyli, aby zbójcę Gębona pokonać" czy "O figlach króla Baleryona", oraz dziwnie ujadliwych paszkwili na erotykę czasów "Make love not war" takich jak "O tym jak Trurl kobietron zastosował, królewicza Pantarktyka od mąk miłosnych chcąc zbawić i jak potem do użycia dzieciomiotu doszło". Były to fragmenty przez które przechodziło się z bólem, psuły dynamikę całości i bardzo wybijały z toku przemyśleń.

Z tego powodu nie jestem w stanie książki polecić całościowo, choć to zauważalny upgrade w porównaniu z "Bajkami Robotów". Nie mogę, gdyż to nie jest dobrze zaprojektowany zbiór - poza bohaterami, to są często teksty z zupełnie różnych beczek. Ja nie rozumiem, jak może być to druga najczęściej dawana na listę lektur szkolnych książka Lema***. Czytelnikom początkującym zrobi to kompletny mętlik w głowach i zniechęci do twórczości jednego z największych literatów w historii Polski. Czytelnikom zaangażowanym mogę jedynie dodać otuchy, że warto się przemęczyć dla tych kilku pereł, bo płoną niezwykłym wręcz ogniem dla poszukiwaczy głębszej prawdy o świecie****.

#StanisławLem #Cyberiada #cykllemowski

* - Nie tylko Lem może się bawić w słowotwórstwo, okay? Kosmogonia to rzeczywisty dział kosmologii (część fizyki), który tak w telegraficznym skrócie pyta o to jak powstał nasz wszechświat. Metakosmogonia pytałaby o ogólne zasady powstawania wszechświatów. Analogicznie jak modelowanie i metamodelowanie.

A ontologia kosmiurgiczna, bo ontologia to formalna reprezentacja danej dziedziny wiedzy, na którą składa się zapis zbiorów pojęć i relacji między nimi w celu zrobienia schematu pojęciowego tej dziedziny, kosmos to jak zwykle wszechświat, urgos to tworzenie czegoś (tak jak metalurgia - tworzenie metali), lekko zniekształcone by kojarzyć się ciut żartobliwie z samym Demiurgiem. To już wersja taka dosyć łamiąca język, ale myślę że dosyć w stylu "Cyberiady" xD

A tak odkładając żarty na bok, żałuję że moje talenta matematyczne nie są wystarczające by obudować tą jeszcze nieistniejącą dziedzinę jakimś aparatem matematycznym. Zdecydowanie należałoby się przyjrzeć jakie są sensowne reguły wyboru tensorów metrycznych i grup symetrii żeby tworzone rzeczywistości były stabilne i umożliwiały złożone procesy. Nie jest to niestety na moją głowę, zarówno teoria grup, jak i topologia i rachunek tensorowy mnie swego czasu pokonały i musiałem im skapitulować. Jeśli jednak ktoś pozbawiony moich mankamentów w tym względzie czyta ten tekst, to gorliwe zachęcam go lub ją do eksploracji konceptu w wolnej chwili.

** - W moim osobistym doświadczeniu, co oczywiście nie musi być prawdą, zwykle wyglądało to tak że teiści ową perspektywę ignorowali bo "niezbadane są wyroki boskie" i jakiekolwiek próby wejścia w głowę Stwórcy wydawały im się czymś świętokradczym i pysznym, a ateiści mieli ją zwyczajnie gdzieś i skupiali się na egocentrycznym ja-ja-ja. Ja chcę, ja nie chcę, a ja to bym. Jeśli Stwórca się ze mną nie zgadza, to jest głupi lub zły, zresztą guzik mnie to obchodzi bo go przecież na pewno nie ma. Podkreślam, nie chce tu nikogo urazić, nie twierdzę też że dotyczy to wszystkich teistów i ateistów, opisuję moje osobiste doświadczenia w rozmowach na podobne tematy. Natomiast bardzo mi miło, że Lem który przecież też do wierzących nie należał, popatrzył na to z innej perspektywy, uwzględniając obiektywne trudności projektowania rzeczywistości i różnice perspektyw tworzącego i tworzonych.

*** - Tak było przynajmniej za moich czasów, mam nadzieję że ktoś mnie poprawi że to już się zmieniło. Ale za moich czasów były "Bajki robotów" i "Cyberiada" dla śmiertelnych czytających listę podstawową, oraz "Solaris" i "Opowieści o Pilocie Pirxie" na liście poszerzonej którą czytali tylko ludzie na rozszerzonym polskim i tacy wariaci jak ja. Słyszałem pogłoski, że ktoś miał "Wizję Lokalną", "Katar" i "Dzienniki Gwiazdowe", ale sam nie uświadczyłem w trakcie mojej bytności w brrr państwowym systemie edukacji.

**** - Jeśli jesteście bardzo niecierpliwi, ale ich głodni, w moim konkretnym wydaniu większe ich zagęszczenie znajduje się bliżej końca zbioru. Nie jest to reguła ogólna, bo opowiadania tego zbioru różnie tasowano w różnych wydaniach, ale w tej konkretnej wersji większość osiadła sobie bliżej końca. Zróbcie z tą informacją, co uznacie za słuszne.

Opinia na temat książki "Cyberiada" Stanisława Lema

3/3 i z głowy ;-) Przyznam, że tutaj mnie ciekawi dlaczego lekarze weterynarii są wysoką grupą ryzyka. Większa wrażliwość do zwierząt ? Widziałem ostatnio jakąś grafikę, że sporo ludzi mając do wyboru potrącenie psa lub człowieka, wybierze drugą opcje. Sam lubię psy i się zastanawiam nad tym pytaniem. Co zrobię instynktownie ?

Miałem w sumie nie wrzucać tych pozycji, bo nie wiem czy to w ogóle dobre miejsce na takie tematy. Przyznaje jednak, że zwiedzając profile jestem w szoku ile tu osób z zawodu/szkoły psycholog, psychoterapeuta, czy z terapii zajęciowej (o swps nie wspominając). I ciągle się zastanawiam czy oni są tu prywatnie czy z racji, nie wiem, praktyki. Bo jezeli to drugie, to byloby straszne.

Życie mimo wszystko

Książki pod sufit

Czyta ktoś klasykę? Sięgacie po książki z dzieciństwa? U mnie listopad, grudzień to właśnie takie miesiące, gdy najczęściej odkurzam sobie tomy Ani i Austen.

Przytulny wieczór z książkami

Podobno mężczyzna nie idzie po pomoc lub robi to w ostatniej chwili. Lepsza niż poprzednia ale nie każdemu może pasować lekarz, który współpracuje generalnie z księżami. Przynajmniej tak zrozumiałam. W sumie to nie wiem czy to powinno mieć dla kogoś znaczenie. Z drugiej strony zastanawiam się ostatnio, że skoro jest swego rodzaju walka płci, to czy mężczyzna powinien chodzić do lekarza kobiety, skoro ona prawdopodobnie ma swoje przemyślenia i raczej wątpliwe, żeby nie miały woływu na poziom konsultacji.

Trzeciej jeszcze nie zacząłem.

Męska depresja

Ciężko przejść na początku,ale wciąga mocno

Jako leśnik i poniekąd strażak, nie mogłam sobie odmówić zakupu reportażu o największym po II Wojnie Świetowej pożarze w Polsce. 🔥 Życzcie mi udanej lektury.

Ogień wyszedł z lasu

Tym razem pokusiłem się o książkę którą mam nadzieję że da mi moment zapalny by w końcu dążyć do zmian, mam nadzieję że dowiem się jak postępować by były efekty, jakie strategie przyjąć i co najważniejsze wcielić je w życie.

Zaczynamy kolejną przygodę

Tj. kupioną, lub otrzymaną w prezencie.

Co robisz z książką po jej przeczytaniu?

Szukam ludzi kochających książki fantastyczne i nie tylko

Ile z nas kocha fantastykę?

Urwany ślad

Ostatnio zacząłem czytać Hobbita, nie myślałem że tak miło i przyjemnie będzie mi się tą książkę czytało a jednak takie zaskoczenie 314 stron minęło w chwilę

Skończyłem

Korzystacie z miastowych budek z książkami?
Faktycznie pożyczacie/oddajecie lub oddajecie swoje dalej?
Jeśli tak to czy coś więcej niż książki o Bogu lub szkolne?
🌻

Biedny kurier dostarczył na czas, ale mu zeszło do 21ej. Wszystko SF, new weird. Stewarta uwielbiam za robienie dziwnego, onirycznego klimatu. Vandermeer czeka w kolejce aż zarobię 🙄

Stare, ale jare

Podobno w Szwecji jest tylko 14% jedynaków. W Polsce.. 50%. A sporo młodych w ogóle nie chce dzieci. Ciekawe jak to się skończy 🤔

A tak mi się skojarzyło, że sporo osób mówiąc o psie czy ogólnie zwierzakach w domu, ma więcej niż jedno i argumenty często padają, że to lepszy rozwój i takie tam.  Wiecie. W sensie mają lepsze umiejętności społeczne.

Nie czekam na szklankę wody

Albo po prostu o kimś znajomym czy o rodzinnej miejscowości.
Ja ostatnio miałem okazję przeczytać historię wsi moich przodków i dosłownie co chwilę natrafiałem na kogoś z rodziny. A najlepsze było to, jak przeczytałem, że agent komunistyczny który śledził mojego krewnego był niewinny i "bez powodu niekompetentni na nim psy wieszają" xdd

Ciekawi mnie, jakie były wasze reakcje na podobne wzmianki o sąsiadach waszych babć czy pradziadków albo właśnie o nich samych. 
Rozczarowanie? Zachwyt? A może było wam to obojętne?
Chętnie posłucham (myślę, że nie tylko ja!)

Czy trafiliście w jakiejkolwiek książce na wzmiankę o swojej rodzinie?

Staram się ogarnąć co najmniej po części w dzień, lecz z pracą bywa różnie, więc czytam więcej niż 2 miesiące. Ale tego warta)

Co czytamy Panie/Panowie?

Opinia na temat książki "Pamiętnik znaleziony w wannie" Stanisława Lema. Część piętnasta cyklu lemowskiego.

Oj, to jest książka z pewnością uwielbiana przez krytyków literatury. "Proces" , "Zamek", "Jama", "Metamorfoza" Kafki wydestylowane do postaci czystego, oderwanego od znaczeń, paranoicznego oniryzmu w którym poznajemy jedynie zagubienie, strach i bezosobowość względem instytucji? I to wszystko doprawione awangardowym absurdyzmem "Ferdydurke"*? Przepraszam za wyjątkowo sugestywne porównanie, ale tu po prostu słychać szum krwi wypełniającej ciała jamiste zakutych w czarne golfy literackich onanistów żywiących się jedynie wytrawnym winem i dziwnością. Zapewne z tego samego powodu, czuję do niniejszej pozycji ogromną niechęć - ja cenię sobie w literaturze bycie o czymś identyfikowalnym.

Wybitnie socrealistyczny, zdecydowanie przebijający pod względem potencjalnej wartości propagandowej trylogię "Czasu Nieoznaczonego", wstęp jest pierwszym i ostatnim kontaktem z płaszczyzną Realis której w tej książce daje nam zaznać. Co gorsza wiarygodność tego wstępu przekreśla jego ostatnie zdanie nakazujące podważać wiarygodność pierwszych jedenastu stron (z tylu składa się bowiem wstęp).

O czym ten wstęp mówi? Otóż socjalistyczni kosmici lub ludzie przyszłości, omawiają cudownie ocalony (z masowej zagłady papierowych źródeł informacji) "Pamiętnik znaleziony w wannie", a konkretniej zapiski mieszkańców ostatniego bunkra zacofanych kapitalistów, którzy zakopali się pod Górami Skalistymi w Trzecim Pentagonie i pokonani zanurzyli się w swoje urojenia o dalej trwającej wojnie, którą tak naprawdę już dawno przegrali.

I ja naprawdę bym chciał powiedzieć, co w tej książce się dalej dzieje. Ale po prostu nie mogę. To po prostu sczytanie jakiegoś ciągnącego się koszmaru, o bezcelowym błędzeniu po nieskończonych korytarzach niejasnej instytucji, czując że czegoś powinno się szukać, ale w sumie nie wiadomo czego. Rzeczy się po prostu dzieją, Szalony Kapelusznik w ołówkowej spódnicy sekretarki polewa herbatkę, pani w okienku ma akurat przerwę i bardzo masz ochotę odwiedzić łazienkę. Bawiąc się w czarnogolfowego maniaka ze zdjęciem Sartre w portfelu, można by podjąć się próby interpretacji "Pamiętnika" jako historii o poszukiwaniu swojego celu, czy też może historii o celu, którym jest znalezienie swojego celu. Można by wskazywać na asymboliczną próbę stworzenia heglowskiej syntezy Gmachu i Antygmachu, oraz rzutowania takowej na płaszczyznę metapolityczną. Można by też podziwiać przebłyski tyrrad atakujących lub przynajmniej kontemplujących postępującą zimną kategoryzację nawet największych okrucieństw, lub bezduszność biurokracji, ale to wszystko są interpretacje bardzo powierzchowne, w gruncie rzeczy bazujące na tym co wiemy i co już było tysiąc razy powiedziane o dziełach Kafki (w których wyczuwam tu największą inspirację).

Chociaż czuję się tu mocno zagubiony, gdyby postawiono mnie pod murem, powiedziałbym o tym dziele tyle... Mamy do czynienia z czymś co w słownictwie kontemporalnym określiłbym "literaturą vibe'u" lub "literaturą aura farmingu", celowym, systematycznie realizowanym dekonstruktem znaczeniowym wszystkich czerpanych od poprzedników symboli, celem wykorzystania ich do stworzenia nastroju. W takim procesie Lem dokonuje desemantyzacji narracji, wyniszczenia logiczno-fabularnego używanych symboli i motywów, zostawiając po sobie czysty vibe**. Koszmarny vibe. Vibe paranoi, strachu, zatracenia siebie i celu. Destylat depresji paranoidalnej***, którego zdrowi ludzie mogą zakosztować jedynie w koszmarach lub gubiąc się w przemyśleniach o ponurych stronach rzeczywistości. Jednocześnie abstrakcyjny i momentami wulgarny humor, oraz wszechogarniający szary turpizm nadają mieszance wyjątkowo niezjadliwy dla mnie charakter awangardowy.

Nie umiem umiejscowić nigdzie tej książki, nie umiem stwierdzić o czym jest, ani dlaczego. Podskórnie wyczuwam w niej bogactwo warsztatu, toksycznie wykorzystane dla odarcia samej siebie z celu. Doceniam jej wkład w polską literaturę awangardową i rozumiem, dlaczego ludzie mogą ją lubić. Żywiołowo mnie osobiście jednak ona irytuje****, więc polecić nie mogę.

#StanisławLem #PamiętnikZnalezionyWWannie #cykllemowski

* - Ewidentnie tytułem nawiązuje tu Lem do książki "Rękopis znaleziony w Saragossie", ale niestety ze wstydem przyznam że jej (jeszcze) nie czytałem, więc nie mogę określić co z niej zaczerpnął, sparodiował lub z antytezował Lem. Jeśli ktoś miał okazję, zachęcam do zostawienia komentarza.
** - W sensie, używa symbolu o określonym znaczeniu i ładunku emocjonalnym, po czym go dyskredytuje pod względem znaczeniowym, sugerując że w danym kontekście jego sens jest inny lub służy tylko jako szyfr.
*** - Używam określenia bardzo luźno, gdyż taka jednostka chorobowa nie istnieje. Mianem tym określa się umownie różne objawy depresyjne i urojenia paranoidalne mogące występować w różnych proporcjach przy różnych zaburzeniach psychicznych. Określenie nie ma na celu urażenia nikogo dotkniętego tymi przykrymi schorzeniami, jest to jedyne określenie które potrafi ująć moje wrażenia.
**** - Może jeszcze muszę do tego rodzaju literatury dorosnąć. "Proces" umiarkowanie lubię, do reszty wspomnianych dzieł Kafki miewałem mieszane uczucia, ale przynajmniej łatwiej mi je było gdzieś umiejscowić na astrolabiach mojej skromnej wiedzy literackiej.

Opinia na temat książki "Pamiętnik znaleziony w wannie" Stanisława Lema

Podoba mi ostatni komentarz przy tej pozycji. Ważny temat i jednocześnie nic do zapamiętania. Mam podobnie jak autor opinii. Historie kilkunastu bohaterów, chwilowo ciężkie doświadczenia, a ja mam wrażenie, że to tylko dla kasy. Czy dziś każdy musi pisać książki ?

Dostałem jeszcze dwie inne i już kolejna wydaje się lepsza.

Jest ok

Autobiografia Kravitza pt. Let love rule, może zrozumiem fenomen tego artysty, ktorego płyta 'Mama said' jest na moim prywatnym top ten od bodaj 30 lat...

Ebook w kawiarni

Jaka książka ostatnio naprawdę was wciągnęła?

To uczucie, gdy zostały dwa rozdziały do końca </3

Dramat

Opinia na temat książki "Wysoki Zamek" Stanisława Lema. Cześć szesnasta cyklu lemowskiego.

Trudno mi opisać tą książkę, bo to przede wszystkim podróż w przeszłość osobistą autora, w świat jego dzieciństwa, w świat pierwszych radości i pięknych snów. Powstała, gdy przymknąwszy oczy na szarym pamięci tle szuka wśród wyblakłych przeźroczy kiedyś drogich mu miejsc, zabawek i zabaw. Krąży ulicami nieistniejącego już polskiego Lwowa, słuchając własnych śmiechów i trosk sprzed lat. Bada wytrwale mistycyzm kosmicznej wagi w dziecinnych latach przypisywanych sprawom pozornie błahym i pośrednio mierzy się z tym, jak owe przeboje kształtowały z niego człowieka który je próbował spisać.

W Dzień Wszystkich Świętych, niniejsza lektura wplata się mojej osobie w sposób szczególny. Nie dlatego, że i ja tworzyłem legitymacje państw istniejących jedynie w mojej głowie (choć w przeciwieństwie do Lema, miałem szczęście nie być jedynakiem i zaludniać je także postaciami granymi przez moje bezcenne i ukochane rodzeństwo), nie dlatego też że na ołtarzu postępu poświęciłem ku chwale moich wynalazków nie jedną zabawkę i część z warsztatu taty, ale... Cóż, nie wiem jak to ująć, ale Lem dotyka w tej książce czegoś niezwykle z jednej strony intymnego, a z drugiej strony uniwersalnego. Czegoś co balansuje między niewinną, dziecięcą ciekawością świata które owocuje iście zelockim zaangażowaniem w każdy nowy pomysł, a widzianą z dorosłego punktu widzenia śmiesznością tego zaaferowania. Udaje mu się mówiąc głównie o przedmiotach i sytuacjach, ująć tęsknotę za ludźmi którzy nas wtedy pomagali kształtować, za ludźmi których już może z nami nie ma. Uciaprane czekoladą z lokalnych cukierni łapki małego Stasia, cisną mi do oczu łzy, bo widzę w nich echa miasta-świata do którego już nigdy nie wrócił i tęsknotę za swymi zmarłymi ojcem i wujkami. Bo widzę w nich Adasia, który też się paćkał eukaliptusowym cuksami z krzyżykiem, w mieście co prawda istniejącym ale już nie jego, i także już zmuszonego niektórych bliskich pożegnać. Cała książka "Wysoki Zamek" nie jest zbyt spójną, nie ma sztywnych tam, ale swymi pętlowymi błądzeniami uchwytuje coś dogłębnie ludzkiego, co nie używając mocnych słów potrafi wstrząsnąć.

Ponadto, wiele tu przemyśleń na temat mistyki życia, narracji biograficznej i natury sztuki, które uznaję mimo małej objętości za jedne z cenniejszych jakie miałem okazję czytać. Dodają one też całości maski chłodu i dystansu badacza, która załamuje się jednak nie tylko w momentach ich autoironicznego jej tracąnia, ale przede wszystkim w finale mówiącym tak gorzko o tajemnicach pamięci ludzkiej. Dopełnia to obrazu głęboko wrażliwego człowieka, który choć tak silnie swoimi uczuciami jest targany, to próbuje przepracować je możliwie po męsku, spokojnie i zorganizowanie. Tocząc ciągłą walkę między racjonalizmem chroniącym od chaosu, a zachowaniem w sobie tego co ludzkie i chaotycznie piękne. Zacytowaniem w charakterze zachęty, pozwolę sobie opinię tej wybitnej, choć dziwacznej, książki zakończyć - OSTRZEŻENIE DLA WRAŻLIWYCH NA SPOILERY (choć to żaden wielu spoiler, bo i fabuły nie ma tu dużo).

"Nikt nie umierał, kiedy byłem mały. Słyszałem o takich wypadkach, pewno, jak o upadku meteorytów. Każdy wie, że spadają, to się zdarza, ale jakiż to ma związek z nami? Podczas pisania tych słów, między jednym a drugim deszczowym dniem zakopiańskim, śnił mi się ojciec. Nie taki zamglony, niewyraźny, niewiadomego wieku, jakiego potrafię sobie wyobrazić na jawie, ale w konkretnej chwili, żywy. Widziałem jego szare, niezmęczone jeszcze oczy za okularami, krótki wąs, przycięty nad wargą, małą bródkę, jego ręce o krótko uciętych paznokciach, szczotkowane wciąż ręce lekarza, ze złotą obrączką, ściemniałą od noszenia, fałdujące się kamizelki, surdut, obciągnięty odrobinę z prawej strony ciężarem lustra laryngologicznego — a w głębi mieszkanie, tapety, stary wysoki piec z białych, popękanych drobnymi siateczką kafli, tysiące innych szczegółów, których po przebudzeniu nie umiałem nawet nazwać. To wszystko jest we mnie, niedostępny tłum wspomnień, kolejnych minut, godzin, dni, tygodni, lat — i nikt oprócz snu, nad którego ruchem nie panuję, nie może tam wejść. Jest tam gdzieś park Stryjski, cały w śniegu, i ojciec przechadzający się w alejce czarnych drzew z rękami w kieszeniach płaszcza, okrutnie zziębnięty, gdy ja, pierwszy raz na łyżwach, ledwo poruszam nogami, wyobrażając sobie, że jestem panem niezmierzonych przestrzeni. Stuk kopyt, nagle zmatowiały na drewnianym bruku Marszałkowskiej przed Uniwersytetem Jana Kazimierza, przejażdżki, zawodzący zgrzyt, którym w okna klasy bił tramwaj, skręcając wokół naszego boiska w mozolnej wspinaczce na Wysoki Zamek. Poręcze wszystkich schodów, z których zjeżdżałem, kraciaste pompy kolegi Łozy, najdłuższe w klasie, zielone lokomobile z Targów Wschodnich i wszystkie kasztany. Miedziany kocioł na wodę z pieca kuchennego, żołędzie sypialnianego sufitu, tandeta z łazienką, w której poszukiwałem skarbów, i nawet pierwsze łóżko, białe, zamykane z boku sznurowaną siatką. Okręt-zagadka, który cudownie jakoś wpadał do flaszki przez wąską szyjkę, i ten pierwszy legalny papierek, z czerwonym ustnikiem płóciennym marki Nil, którego zapaliłem po maturze, w czerwcu 1939 roku.

A przecież jakie lawiny zwaliły się na ów świat. Jak mogły nie zetrzeć go ze szczętem, nie wygubić ostatnich jego śladów? Dla kogo właściwie trwają, przed kim strzeże ich tak pamięć, niechętna, tylko w nocy, tylko w nieprzytomności snu, przed nim, ślepy, na oścież otwierająca swoje skarbce, niepokorna i skąpa na jawie, udzielająca porwanych, pytyjskich odpowiedzi, które trzeba dopiero mozolnie rozszyfrowywać, wypełniać ziejące luki domysłem, wbrew jej upartemu milczeniu, rezygnować, gdy jakiś wydobyty z niej raptem, ukradkiem jakby wyniesiony szczątek, plamka kolorowa, zarys czyichś ust, cień, dźwięk, niczym się nie tłumaczy, mimo napierającego ciemno przeświadczenia, że to wiązało się z czymś ważnym, że tamtędy przyszedł kiedyś los, ale jest tylko pustka, głucha jak ściana niewidzialna, nic nie można z tym począć. Zamyślenia jak podkopy, jak sztolnie, które się zapadają; cóż za sknerstwo, cóż za obojętność pamięci, która wszystko przecież wie i może, ale nie poddaje się, uparta, wzgardliwie w sobie zamknięta, ignorująca upływ czasu, niezawisła od niego. Gdybyś choć naprawdę była pustką, a z rzadka zasianą rojowiskiem gasnących obrazów, ale nie, na pewno tak nie jest, są na to dowody, w snach — a zawsze nie tam dopuszcza, gdzie bym chciał, nie wówczas, gdy mi na tym zależy, nigdy, tępo zatrzaśnięty mechanizmem, suwerenny w precyzyjnym swoim, z obłędna doskonałością wykonywanym zadaniu — utrwalać, przechowywać niezmiennie i na zawsze. Ależ to nieprawda — przecież przepadnie ze mną, strażniczka zacięta, sknera, zaprawiona w tyranii, w nieposłuszeństwie, w szyderczej krnąbrności, tak stała i tak krucha zarazem, czuła, a równocześnie obojętna jak węgiel, w którym odcisnął się liść. Jak ją zrozumieć? Jak się z nią pogodzić? Sieci neuronowe, synapsy, pętle McCullocha? Nie, nie tłumaczcie jej w tak mądry, w tak śmiesznie uczony sposób — to na nic, niech zostanie już, jak jest. Stanowimy z nią jakby parę boczących się na siebie koni, które ciągną ten sam wóz. Dalej, moja towarzyszko nierozerwalna, nieznana, mój wrogu, mój przyjacielu."

#StanisławLem #WysokiZamek #cykllemowski

Opinia na temat książki "Wysoki Zamek" Stanisława Lema

Czeski humor w szarości podróży koleją...

Jakie książki was zainspirowały?

Co tam macie na ruszcie,mole książkowe?

Kącikczytelnika

Ciekawe czy znajdę tu jakichś fanów. Może jesteście w stanie mi zaproponować podobne tytuły pozwalające lepiej wyczuć sposob myslenia sąsiadów ze wschodu? Chodzi mi o propagandę, mentalność, podania i legendy, symbolikę. Czytalem W. Suworowa, braci Strugackich, Głuchowskiego, przeklady gen. Gierasimowa, znane i lubiane traktaty Sun Tzu i Sun Pina. Interesuję sie po czesci obronnością i chcialbym oddzielic romantyzowanie i fikcję literacką od prawdziwego feelingu tamtych stron.

Mikołaj Gołkowski

Przeglądam te wszystkie posty i widzę tylko poważne książki. Czy tu są sami fanatycy ciężkiej literatury? Kto czytał ostatnio książkę dla fabuły, a nie treści? Ewentualnie jakaś szmirę do której normalnie by się nie przyznał...?

Poważne książki...

powiedział

Podzielcie się waszym ulubionym cytatem z książki w komentarzu. 

Mi wyjątkowo zapadły w pamięć słowa Alfreda Adlera z książki “Odwaga bycia nielubianym”. 

“Możesz doprowadzić konia do wodopoju, ale to on zdecyduje czy się napije” 
Jest to idealne podsumowanie tego, gdzie kończy się nasza odpowiedzialność względem działań i wyborów innych ludzi - dla mnie ten cytat okazał się niezwykle wartościowy.

Ulubiony cytat z książki 📖

Untitled

Japońska literatura piękna ma swoją osobliwie niepokojącą aurę. Trwa pomiędzy egzystencjalizmem a impresjonizmem, czerpiąc z obojga światów. Trudno ją opisywać w oderwaniu od innych mediów tej kultury, w której każdy element ma jasno określony cel i odbiorcę. Yoko Ogawa wpisuje się w ten porządek, romantyzując samotność – nadaje jej ciepło, ale też pewną naiwną łagodność. Świat przedstawiony w „równaniu” splata się z motywów osamotnienia i nieodwołalnej śmierci w zapomnieniu, ale oplecionych w zdecydowanie miększą tonację niż ma to miejsce w klasycznym stylu japońskiej literatury.

Ukochane równanie

Macie książki, które czytacie w danej porze roku, które ewidentnie trzeba czytać np. Jesienią? Podzielcie się swoimi porami książkowymi 🍂

Pory książkowe

Mistrz i Małgorzata

Katastrofa kosmiczna i Sumerowie

Stefan Król

To prozaiczne, ale spotkałem kobietę...dziewczynę. Była zjawiskowo piękna.
Jechałem tramwajem i na przystanku, stała ona. Cała jej twarz i postawa, pomimo niezaprzeczalnej urody, zdradzała smutek. Jej oczy walczyły ze łzami, a twarz z melancholią.
Wsiadła i usiadła tuż obok drzwi, naprzeciw mnie.
Ubrana była kobieco, ale nie to przykuło moją uwagę. Włosy miała związane w luźny kok. Rażącym niedopowiedzeniem by było, gdybym powiedział, że jej włosy były rude, lub miały kolor miedzi. Ich kolor przywodził na myśl kolory liści drzew, oddychającej pełną piersią jesieni. 
Czegoś słuchała, gdyż na głowie miała słuchawki. Nie wiem, czy to czego słuchała Ją tak poruszyło, czy zdarzenie, które miało miejsce kilka chwil wcześniej, tuż przed tym, gdy Ją zobaczyłem.
Pomimo smutku, bił od Niej blask, który trudno opisać zasobem słów znanym ludzkości, ale dla zwykłego mężczyzny - jak ja - był oślepiający i magnetyczny zarazem. 
Nie mogłem oderwać od niej wzroku. 
Poczułem się głupio, jakbym naruszał jej strefę komfortu, mimo że z pewnością tego nie zauważyła. 
To bylo irracjonalne. 
Poczułem, że muszę zapytać, co ją trapi i przynajmniej spróbować wywołać uśmiech na Jej delikatnej twarzy. 
Nagle, zdałem sobie sprawę, że zostało mi do wyjścia półtora przystanku. Od wyjścia z tramwaju, dzieliły mnie trzy minuty... A od Niej kilka kroków.
Wstałem z siedzenia i ruszyłem w Jej stronę. Na chwilę przystanąłem przed zamkniętymi drzwiami i ostatnimi siłami, targany namiastką ulatującej kilkusekundowej odwagi, zwróciłem się w jej stronę i nachylając się, zapytałem - "Czy dobrze się Pani czuje? Czy stało się coś i czy mógłbym jakoś pomóc?"
W odpowiedzi, zdjęła słuchawki, podniosła głowę i spojrzała na mnie tymi zamyślonymi, rozświetlonymi przez łzy, brązowymi oczami. 
Nie jestem wierzący, ale w tamtym momencie, przez ułamek sekundy uwierzyłem. Bo niemożliwe, by coś tak doskonałego, miało być jedynie dziełem przypadku - Boże, jakie ona miała oczy!
Utopiłem się w nich.
Podniosły się kąciki jej pełnych, aksamitnych ust, z których usłyszałem - "Nie, wszystko w porządku. Dziękuję."
I uwierzyłem Jej, bo być może w tamtym momencie, przez chwilę, tak zaczęło być.
Ale by ta chwila trwała, chciałem ją dodatkowo umocnić, umocować w czasie.
Powiedzialem do Niej - "Być może to niewiele, ale jeśli choć trochę poprawi to Pani nastrój, powiem jedynie, że jest Pani bardzo piękna".
Tyle myśli, a ja błazen, bęcwał, wydukałem, wyrzuciłem z siebie jedyne, prostackie wręcz - "bardzo piękna"!
I znów spojrzała na mnie tymi niewypowiedzianie cudownymi oczyma, już z delikatnym uśmiechem i wdzięcznością? Rozpromieniła się. 
By nie tracić chwili czasu, pomyślałem, by powiedzieć - "Byłbym głupcem, gdybym nie zapytał, czy umówiłaby się Pani ze mną na kawę, gorącą czekoladę, bądź najzwyklejszy spacer, który w Pani towarzystwie i z moją małą pomocą, mógłby się okazać niezwykły, i być może nietuzinkowy".
Drzwi się otworzyły, okazałem się głupcem i...
Obudziłem się.

Prozaiczność

Czytalibyście książkę o historii osób transpłciowych?

Hipotezy o rasie przed obecną ludzkością, systemach tuneli łączących kontynenty, Obcych, społecznościach żyjących pod ziemią. Następna książka w kolejce o Planecie X 🤓👽☄

Kończę czytać

Społeczność Boo do spotkania innych entuzjastów Books.

Społeczność Books

Opinia na temat książki "Cyberiada" Stanisława Lema

Życie mimo wszystko

Książki pod sufit

Przytulny wieczór z książkami

Męska depresja

Ciężko przejść na początku,ale wciąga mocno

Moje ostatnie zamówienie 🪴☕😊

She's in a timeout about books again

Relax in a cafe and read books! 😎❤️

Polecam elegancki przybytek

Hello seekers