Wszechświaty

Books

books

Opinia o książce "Trujące Pasmo" Sir Arthur Conan Doyle'a

Ile lat mieliście dowiedziawszy się, że autor Sherlocka Holmesa po ukończeniu swojego najsłynniejszego w historii cyklu detektywistycznego zabrał się za science fiction?

U mnie był to wiek lat szesnastu w trakcie rozmów z cudownymi ludźmi, których poznałem na finale konkursu ze znajomości przygód Holmesa*. W kartonie książek przeznaczonych na makulaturę znalazłem przedstawiony na zdjęciu egzemplarz, który odłożyłem na półkę, gdzie odczekał 12 lat na swoje odczytanie**. Gdzieś w międzyczasie dotarło do mnie, że czytany w trakcie przedszkolnej fascynacji dinozaurami "Zaginionym światem" (pierwsza książka o profesorze Challengerze) także był książką sci-fi Sir Arthur Conan Doyle'a.

Nasz autor jednak w tą formułę poszedł dużo głębiej w "Trującym Paśmie", eksplorując konsekwencje gorącej w jego czasach teorii eteru światłonośnego borykającej się z wnioskami ogłoszonej w 1905 roku Szczególnej Teorii Względności. UWAGA! OD TEJ PORY OGŁASZAMY NERD ALERT!

Zadał on bowiem pytanie o jednorodność własności takiego eteru i możliwych konsekwencjach zmiany spektrum światła przepuszczanego przez eter o odmiennych własnościach niż ten, do którego się przyzwyczailiśmy. Pytanie bardzo ciekawe i wnikliwe, chociaż może ciut spóźnione, gdyż w 1913 roku gdy ta książka wychodziła, teorie eteru były na każdej linii w odwrocie, a chociaż dalej próbowano podejmować się prób ich ratowania i reiteracji (sam Einstein mimo autorstwa STW długo jeszcze pojęcia używał w kontekście grawitacji) to było dosyć jasne, że eter światłoczuły raczej nie istnieje i nie jest potrzebny do opisu wędrówki światła po kosmosie. Nie chcę być tu dla Sir Arthura zbyt ostry, gdyż jako medyk z wykształcenia jego edukacja na pewno nie bazowała na najnowszych debatach uczonych, a podręcznikach pisanych z pewnym 10-20 letnim opóźnieniem. W okolicach 1880 roku eter światłonośny wypełniający cały kosmos niczym woda ocean i powietrze ziemską atmosferę, traktowano jak najbardziej poważnie. 

Słynne eksperymenty Michelsona–Morleya z tamtego okresu nie dotyczą nawet istnienia eteru, co wiatrów eteru, mogących powodować różnice w prędkości rozchodzenia się światła (tzw. hipoteza Stokesa o całkowitym wleczeniu eteru). Ba! Pierwsza wersja równań maxwellowskich zdawała się sugerować istnienie wyróżnionego układu odniesienia utożsamianego ze słabą definicją eteru. Ostatecznie wyszło na jaw, że problem leżał w użytym aparacie matematycznym i zastosowanie symetrii Lorentza, zamiast symetrii Galileusza, eliminowało potrzebę wyróżnionego układu odniesienia ostatecznie obalając konieczność istnienia eteru zarówno w wersji silnej (eter światłonośny jako dosłowna substancja którą światło podróżuje), jak i w wersji słabej (eter jako rodzaj specjalnego, wyróżnionego układu odniesienia).

Całość ma sposób narracji bardzo wellsowski, dzisiaj już może staromodny, ale jeśli ktoś lubił opisy z Sherlocka Holmesa to i tutaj raczej to go nie zniechęci. Fabuła jest prosta, krótka, ale poprowadzona przyjemnie. Strasznie nieprzyjemny jest natomiast profesor Challenger. Jeśli myśleliście, że pan Holmes jest czasami aroganckim bucem... To cóż... Przy Challengerze jest on duszą towarzystwa, latarnią wyrozumiałości i tolerancji. 

Do tego dochodzi pewien specyficzny rodzaj rasizmu, który pozwala "wysokorozwiniętym" Anglikom i Niemcom opierać się jak najdłużej kosmicznym truciznom, podczas gdy "prymitywne ludy równika" i Grecy padają od razu jak muchy. Może daleko mi do łowcy rasistów, a na pewno nie uważam za rasizm prostego wykazywania różnic między ludźmi różnych kultur, ale jednak niektóre akapity są trudne do przeczytania współcześnie bez zapalenia się pewnej lampki ostrzegawczej. Zwłaszcza, gdy te stwierdzenia są antynaukowe. Tak jakby wcale nie było tak, że to właśnie te kultury "prymitywne" są zwykle bardziej odporne na trudne czynniki biologiczne przez lepiej wyrobioną w ciężkich warunkach odporność. Jeśli pominiemy ochronę zdrowia wyrobioną jako aparat instytucjonalny przychodzący z cywilizacją, to my przedstawiciele kultur "wyoskorozwiniętych" mamy zauważalnie gorsze szanse przeciwko zagrożeniom na które nie byliśmy szczepieni. Widać to choćby po statystykach alergii. Katar sienny w krajach wysokorozwiniętych występuje 4-6 razy częściej****, astma 7-10 razy częściej*****,  a atopowe zapalenie skóry nawet do 60 razy częściej******. 

Nie są to może kwestie jakoś bardzo psujące odbiór książki, niemniej jednak warto jest być ich świadomym. Logika postępowania różnych bohaterów jest o tyle imponująca, że łatwo w tym zachwycie ominąć nieaktualne lub po prostu fałszywe stwierdzenia, które gdzieś tam autorowi się wkradły. NERD ALERT ODWOŁANY!

Poza opowiadaniem głównym dostajemy przezabawną historyjkę o łaskotaniu Matki Ziemii, która bardzo przypadła mi do gustu, i małą przestrogę dla kłócących się o patenty naukowców w stylu Edgara Allana Poe.

Książka w całości nie jest wybitna, do przygód Sherlocka Holmesa jej daleko, nawet do "Zaginionego świata" nie za blisko, ale nie jest to też książka zła. Jest króciutka, dosyć przyjemna, jeśli się przyzwyczai do pewnych staromodnych manier pisarskich, więc na szybkie czytadełko na ciepłe popołudnie - polecam.

* - Drugie miejsce. Nie uznano mojej odpowiedzi o podwieczorku spożywanym w pewnej scenie, gdyż powiedziałem, że Holmes posilił się lampką klaretu i ciastkami, a w polskim tłumaczeniu brytyjskie biscuits przełożono jako biszkopty. Nie jestem bardzo słony, bo Kasia która zajęła miejsce pierwsze była czarującą osóbką o bardzo dużej sherlockowej wiedzy i uświadomiła mnie o istnieniu chociażby (wtedy dopiero co) stworzonej ekranizacji BBC z Benedictem Cucumberbatchem, więc choćby za to laury się jej należą. Natomiast mimo upływu tylu lat, dalej mnie istnienie tego tłumaczenia irytuje.
** - Dowód na to, że nie zapominam o moich ksiązkach z listy, nawet jeśli muszą trochę na swoją kolej poczekać😅.
*** - Co w dzisiejszych czasach clickbaitów w stylu "JUŻ SIĘ ZACZĘŁO" pewnie byłoby przyjęte za pewnik.
**** - White Book on Allergy
***** - Global Asthma Report
****** - "Worldwide time trends in the prevalence of symptoms of asthma, allergic rhinoconjunctivitis, and eczema in childhood: ISAAC Phases One and Three repeat multicountry cross-sectional surveys." Asher MI, et al.
P.S.: Ta okładka jest tak strasznie z czapy, że ja nawet nie wiem, jak to skomentować. Ilustrator chyba w ogóle do środka nie zajrzał. Gwarantuję, że światłocykli, cyberprzestrzeni i białych dziur tam nie było.

"Trujące Pasmo" Sir Arthur Conan Doyle'a

UWIELBIAM

A’propos Harry’ego Pottera: 
Czy ktoś z Was również nie rozumiał tego dlaczego czarodzieje nie biorą prysznica i nie myją zębów? 
Każda scena, w której Harry wstaje rano kończyła się na tym że ubierał się i wychodził z dormitorium. 
W Gryffindorze nawet nie było łazienki.

Harry Potter cz. II

Jest naprawdę piękna i opowiada o miłości kobiet do pewnego malarza i jest też wątek wojenny z czasów II wojny co dość porusza w tych czasach... Jest to okropne co się dzieje i mam nadzieję, że będzie się szerzyć miłość zamiast wrogości. 
Chciałam też życzyć wszystkiego najlepszego w naszym dniu - kobiet 💓 
Jeśli czytając to pod kołdrą/kocem lub na kanapie pojawił Ci się uśmiech to jest mi miło

Hejka, właśnie skończyłam czytać jedną z lepszych książek. Tak jak o każdej mówie z literatury pięknej 😆

Czy jako dorosły człowiek nadal jesteś fanem Harry’ego Pottera? 
I czy nadal postrzegasz tę historię tak samo jak wcześniej?

Harry Potter

Kto czytał?

Genialne tytuły.

9/32/2026

U mnie takie klimaty. Wszędzie grecka, egipska lub nordycka. A ja w klimatach słowiańskich.

Sobotnie czytanie

Z cyklu - lektura obowiązkowa.

The Man Who Loved Women (1977)
Director: François Truffaut

Czyta ktoś klasykę? Sięgacie po książki z dzieciństwa? U mnie listopad, grudzień to właśnie takie miesiące, gdy najczęściej odkurzam sobie tomy Ani i Austen.

Przytulny wieczór z książkami

🌻 Antykwariaty, jak dobrze że istnieją 🌻

Jakie książki waszym zdanien warto przeczytać?👀✨️

Książki

Jaki tytuł Was ostatnio pochłonął do reszty?

Przeglądam te wszystkie posty i widzę tylko poważne książki. Czy tu są sami fanatycy ciężkiej literatury? Kto czytał ostatnio książkę dla fabuły, a nie treści? Ewentualnie jakaś szmirę do której normalnie by się nie przyznał...?

Poważne książki...

Dziś dziabnięta 😁❤️ kto już ma pierwszą przeczytaną w tym roku? Czy ktoś w ogóle bierze udział w wyzwaniu czytelniczym na ten rok?

1/32 na 2026

Opinia na temat książki "Biblioteka XXI wieku. Golem XIV. " Stanisława Lema. Część dwudziesta cyklu lemowskiego.
Uff, to... Był wysiłek. Przede wszystkim na starcie muszę zganić fatalną decyzję redakcyjną by przemieszać prolog i epilog niedokończonego "Golema XIV" z losowymi szkicami różnych, zupełnie niezwiązanych, książek. I jeszcze bezczelnie nazwali ten galimatias celowym wyborem cechującym się "migotliwością".
Tak szybko wyliczmy sobie te cechujące się migotliwością zestawienie.  Otóż mamy obok siebie: 
1) Traktat o tym jak może toczyć się literatura pisana przez modele językowe, znaczy maszyny, oraz jak należy ją omawiać;
2) Recenzję nieistniejącego analitycznego dzieła badającego filozoficzne, etyczne, estetyczne i erotycznopsychiczne (sic!) podłoża Holokaustu;
3) Rozważania na temat możliwości rozwoju techniki militarnej i kształtu konfliktów zbrojnych;
4) Wykład przemądrzałego superkomputera, wcale nie będącego self-insertem mizantropii Lema, na temat tego czym jest człowiek, ewolucja i jak funkcjonuje Rozum sam w sobie w oderwaniu od celowości, ciała i osobowości. 

Czy to brzmi jak dobra robota redaktorska? Moim skromnym zdaniem, nie. 

Natomiast co do sedna... Numer jeden jest zaskakująco trafny jak na czasy w których powstawał, zdecydowanie uważam że wiele z omówionych tutaj wątków możnaby odnieść do dzisiejszej dziedziny modeli językowych, nawet rozważam czy którejś z moich instrukcji na laboratoria nie okrasić jakimiś cytatami tego tekstu. Niestety tekst jest straszliwie rozwleczony, naszpikowany bezcelowym popisem krasomówczym, który jest nierealistyczny w kontekście danego dzieła, więc nie dziwię się, że nie został bujdy w pełni zrealizowany. 

Numer dwa, choć absolutnie nie pasuje do tego tomiku i jego założenie brzmi najbardziej absurdalnie, jest bardzo dobry. Kiedy rozpatrujemy go "on its own merits" jest wręcz niesamowity i to wielka szkoda, że nie został nigdy zrealizowany w całości. O ile powód rozumiem i mam za jeden z najbardziej ciętych (zresztą całkiem słusznie) komentarzy Lema - uznał bowiem, że to Niemcy są winni światu taką książkę, o tyle wyczucie i wysmakowanie z jakim porusza wszystkie te niezwykłe delikatne i kontrowersyjne tematy jest obłędne. Trudno uwierzyć, że ktoś nie będący praktykującym profesjonalistą z psychologii dał radę wyprodukować tak wysmakowany i celny zarys podobnej pracy naukowej. 

Numer trzy, to średnio udane szkice wykorzystane i zrealizowane później w dużo lepszej i bardziej dopracowanej formie w książkach takich jak "Pokój na Ziemii", czy "Niezwyciężony". Dla lemisty lub kogoś kto nie czytał wcześniej tych książek może być to interesujące wejrzenie w ten charakterystyczny motyw ewolucji lub rewolucji uzbrojenia, ale tak po prostu - nic specjalnego. Ani to tekst wybitny, ani tragiczny. 

No i ostatni, najobszerniejszy bodajże, numer cztery. Jest to niezwykle ciężki tekst do przeczytania, zwłaszcza u swojego początku,- naszpikowany neologizmami i terminami specjalistycznymi filozofii, całkiem zaawansowanej fizyki i genetyki lat 70., oraz jak zwykle - kulturoznawstwa. Rozbrajanie tej bomby to działanie karkołomne, okupione licznymi przekleństwami, googlowaniem/wertowaniem słowników, nawet kroplą lub dwoma potu. Czy ten tekst/y jest tego godny? Cóż... Myślę, że otwiera oczy na bardzo ciekawe perspektywy, łączy bardzo kreatywnie fakty nam znane i przedstawia w połączeniu wyjątkowy m. Końcówka jest w pewien sposób piękna, wzrusza dylematami czystego rozumu i filozofii bytów bezcielesnych, oraz rażącą majestatem koncepcją półświadomej (choć mechanicznej) kosmogenezy. Niestety jest to dzięki niewykończone, którego rozmach w przypadku firmy pełnej wymagałby nie tylko od czytelnika, ale od pisarza bardzo dużo. Zgaduję, że przez to nigdy cały nie wyszedł. Nasz wysiłek nie jest tu zupełnie niewynagradzany, gdyż finałowi nie brak satysfakcjonujących domknięć, ale całość jest wybrakowana. Sam finał nie wystarcza i zostawia duży niedosyt przy braku obecności środkowej części. 

Podsumowując, jest to niezwykle wymagająca książka, niepozbawiona literackich perełek dla czytelników którym wymienione wyżej trudności są niestraszne, ale nie dosyć wybitna jako całość by ją z całym przekonaniem polecić - biorąc pod uwagę przy ostatecznym werdykcie ilość braków i fatalny skład redakcyjny, kompletnie poza winą autora. 

#StanisławLem #BibliotekaXXIwieku #GolemXIV #cykllemowski

"Biblioteka XXI wieku. Golem XIV. " Stanisława Lema

Untitled

Pytanie jak na zdjęciu.

Mnie ratuje mag pogodowy ze swoją partnerką (słyszą swoje myśli nawzajem ze względu na magiczne splątanie dusz). Mag rozpętuje tornado, ledwo to przeżywamy (w przeciwieństwie do porywaczy) i spędzamy po tym wybryku kilka miesięcy łatani przez uzdrowicieli. 🤣

A Was kto ratuje?

Ekspedycja ratunkowa

Jaką fajną książkę ostatniego czytaliście ?

Książka

Macie książki, które czytacie w danej porze roku, które ewidentnie trzeba czytać np. Jesienią? Podzielcie się swoimi porami książkowymi 🍂

Pory książkowe

A wy jakie macie możliwości? 🤔

Mistrz i Małgorzata

Recenzja książki "Robot" Adama Wiśniewskiego - Snerga*

Muszę zacząć od nawiązania do pesymistycznych słów z posłowia Jacka Dukaja - nie jest to książka, która by dzisiaj miała duże szanse na bycie napisaną lub powszechnie czytaną.
Choć mam z nią swoje problemy, o których za chwilę, to powody, dla których tak ostre słowa padły pod adresem "Robota", mnie bardzo bolą, bo to są dosłownie powody, dla których żywię do niej wysoką estymę.

Cały świat przedstawiony i fabuła są osadzone w bardzo twardych podstawach fizycznych. Zniekształconych przez pojedyncze punkty fantastyczne, ale prowadzone przez prawdziwą relatywistykę z żelazną konsekwencją. Wszystkie okoliczności niezwykłe są analizowane przez głównego bohatera rygorystycznie, bez pomijania teorii i kolejnych kroków logicznych - niezależnie, czy problem ma naturę fizyczną, logistyczną, czy filozoficzną. Monologi wewnętrzne są bardzo rzeczowe i błyskotliwe, pozwalając zapoznać się z każdym szczegółem otoczenia, nawet jeśli czytelnik nie ma pojęcia o podobnych klimatach.

Tylko że dzisiaj współczesny czytelnik by nie dał rady przez to przebrnąć. To nie tak, że w książce nie dzieje się dużo - bo dzieje i to w stylu bardzo filmowym, momentami zaczyna się kręcić w głowie podejrzenie, że Nolan z jego Tenetem i Incepcją mógł czytać Snerga. Ale te wydarzenia nie są podawane seryjnie lub migawkowo. W momentach, gdzie przeplatają ją fragmenty tej całej intelektualno-ekspozycyjnej otoczki - 90% czytelników Roku Pańskiego 2026 by ją odłożyło. Te fragmenty są wymagające od czytelnika skupienia i uważnego śledzenia całego procesu myślowego zdanie po zdaniu, by nie zgubić wątku.

Tragedią jest to, że mimo tych cech - dla jednych pięknych, dla drugich mocno problematycznych - ta książka wcale nie jest, moim zdaniem, książką stricte fantastyczno-naukową. Używa takowej estetyki, i to wzorcowo, ale to powieść filozoficzno-socjologiczna. Jej fabuła jest wybornym omówieniem problematyki sprawczości, podmiotowości i tożsamości człowieka oraz mechanizmów społecznych, które tę podmiotowość kształtują, a jednocześnie same z niej wypływają.

Bardzo mocno narzuca mi się tu twórczość ostatnio mocno przeze mnie przerabianego Lema, bo "Robot" Snerga ma dużo wspólnego z jego motywami kafkowskimi w "Pamiętniku znalezionym w wannie" oraz motywami introspekcyjnymi "Maski"**. Lem, jako intelektualista pierwszego sortu oraz urodzony badacz, ma w tych obszarach pewną przewagę - nie tylko stricte mentalną, ale też warsztatową - jednak Snerg ze swoją intuicją amatora uchwytuje pewne wzorce w bardzo świeży, systemowy, a'la darwinowski sposób.

Takie szukanie wzorców w domenie humanistycznej i raczej w swoim charakterze efemerycznej tworzy ciekawą paralelę między nieuchronnością wydarzeń fabuły, sposobem myślenia ścisłego o zagadnieniach fizyczno-technicznych a porządkiem w rozmowie o sprawach ducha. Co prawda widać tu pewne autystyczne znamiona w tym, od jakiej strony do kwestii uczuciowej podchodzi autor, ale nie pozbawia to jego analizy głębi i atrakcyjności intelektualnej. Niestety, w końcówce utworu wpada w heglistyczną pułapkę marszu historii, która niektóre z jego rozważań na tematy stricte społeczne sprowadza na manowce. Nie dziwi to w kontekście fetyszyzacji sekwencyjności zjawisk przez autora, ale niestety trochę zaburza zachwyt nad tym, jak reszta jego wywodów jest spójna.

Co do minusów, nawet biorąc poprawkę na zmieniające się czasy - nie brakuje elementów powieści, w których dynamika historii kuleje. Czasem powoduje to zbyt realistyczne przedstawienie procesu myślowego, w którym naturalnie są momenty "zwiechy", a czasem są to po prostu dziwne wybory prowadzenia fabuły i relacji między bohaterami. Heglowskie naleciałości w diagnozach społecznych na pewno pomogły "Robotowi" przejść ogień komunistycznej cenzury, lubującej się w podobnych nonsensach, o ile krytykowały Zachód, ale na pewno nie pomogły w systematyzacji i odbiorze wątków filozoficznych książki. Warsztatowo nie jest to w żaden sposób pozycja słaba, ale zarówno pod kątem filozoficznym - pozostawia wiele do życzenia w porównaniu do uprawiającego podobną literaturę Lema, a nawet do autorów współcześnie parających się używaniem kostiumów sci-fi dla podróży intelektualnych, jak Jacek Dukaj***.

Minusy odkupuje natomiast z nawiązką końcóweczka, w której Adam Wiśniewski przewiduje powstanie LLM-ów, nie od strony techniki czy użyteczności (w stylu Lema), ale od strony prognozowanego impaktu społecznego i drabiny konsumpcji. This is seriously mindblowing. Bardzo nieszablonowe podejście trafiające niespodziewanie w sedno i dające obraz technologii nie od strony "realis", a właśnie poprzez sam jej impakt. Dodatkowo uważam, że dużo lepiej i mniej pompatycznie realizuje leitmotif stylistyczny a'la Kafka od "Pamiętnika znalezionego w wannie". Choć może minimalnie gorzej od "Maski".

Całościowo książkę mogę zdecydowanie polecić jako dzieło ważne dla historii polskiego Sci-Fi (mimo że osobiście nie uważam jej do końca za Sci-Fi), świetną próbę aktualizacji kafkaeskowego egzystencjonalizmu okraszoną cudownym kostiumem prawdziwego "hard" sci-fi i zaskakującą swoim oryginalnym wektorem ataku krytykę konsumpcjonizmu z jeszcze mniej spodziewanym, wyłaniającym się odciskiem stopy giganta AI****.

P.S.: Odwrócenie okładki na ilustracji NIE jest przypadkiem. Dlaczego? Przeczytajcie książkę to się dowiecie 😉

* - „Snerg” to pseudonim wybrany przez autora, skrót od Sumy Całkowitej Energii. Co mimo zabawnego brzmienia skrótu uważam za turbo cool pseudo 😃
** - Temat tej mało znanej, choć genialnej powiastki Lema, jeszcze na pewno kiedyś w odpowiedniej obszerności poruszę, ale na razie podzielę się taką małą anegdotką co do jej związku z "Robotem". Otóż "Maska" Lema (1974) wyszła niemal w tym samym czasie co "Robot" (1973). Lem, jako członek komisji recenzenckich, z pewnością miał okazję zapoznać się z niektórymi wczesnymi konceptami Snerga, a Snerg na pewno nie przeoczył wydania "Pamiętnika" i później "Maski". Daje to pole do pewnych spekulacji, kto tu kim się mógł inspirować, a nawet zachodzi podejrzenie, że inspiracja mogła płynąć w obie strony.
*** - Wspominam tu o nim nie dlatego, że jest autorem posłowia mojego wydania, ale dlatego, że szeroki komentarz społeczny wykorzystujący za kostium bardzo dokładnie opisany proces naukowy, wypływający z nierealistycznego założenia, bardzo kojarzy mi się z jego "Lodem".
**** - Jako specjalista od systemów sztucznej inteligencji, pracując z nimi od początku obecnej drugiej lub szóstej (zależy jak liczyć) wiosny AI chętnie bym się tu rozpisał o problematyce autokanibalizacji GenAI i  szkodliwości nadmiaru danych syntetycznych, ale stety-niestety Jacek Dukaj mi to w posłowiu wyjął z ust, więc nie chciałbym się powtarzać. Niestety - bo bym sobie pogadał, jak to zwykle gaduła ma w zwyczaju, ale stety - bo jego posłowie zdecydowanie więcej odbiorców znajdzie.

"Robot" Adama Wiśniewskiego - Snerga

Katastrofa kosmiczna i Sumerowie

Tj. kupioną, lub otrzymaną w prezencie.

Co robisz z książką po jej przeczytaniu?

Jako leśnik i poniekąd strażak, nie mogłam sobie odmówić zakupu reportażu o największym po II Wojnie Świetowej pożarze w Polsce. 🔥 Życzcie mi udanej lektury.

Ogień wyszedł z lasu

... czas poczytać o przeklętych przedmiotach. 😁

Przeklęte choróbsko dopadło, więc...

To prozaiczne, ale spotkałem kobietę...dziewczynę. Była zjawiskowo piękna.
Jechałem tramwajem i na przystanku, stała ona. Cała jej twarz i postawa, pomimo niezaprzeczalnej urody, zdradzała smutek. Jej oczy walczyły ze łzami, a twarz z melancholią.
Wsiadła i usiadła tuż obok drzwi, naprzeciw mnie.
Ubrana była kobieco, ale nie to przykuło moją uwagę. Włosy miała związane w luźny kok. Rażącym niedopowiedzeniem by było, gdybym powiedział, że jej włosy były rude, lub miały kolor miedzi. Ich kolor przywodził na myśl kolory liści drzew, oddychającej pełną piersią jesieni. 
Czegoś słuchała, gdyż na głowie miała słuchawki. Nie wiem, czy to czego słuchała Ją tak poruszyło, czy zdarzenie, które miało miejsce kilka chwil wcześniej, tuż przed tym, gdy Ją zobaczyłem.
Pomimo smutku, bił od Niej blask, który trudno opisać zasobem słów znanym ludzkości, ale dla zwykłego mężczyzny - jak ja - był oślepiający i magnetyczny zarazem. 
Nie mogłem oderwać od niej wzroku. 
Poczułem się głupio, jakbym naruszał jej strefę komfortu, mimo że z pewnością tego nie zauważyła. 
To bylo irracjonalne. 
Poczułem, że muszę zapytać, co ją trapi i przynajmniej spróbować wywołać uśmiech na Jej delikatnej twarzy. 
Nagle, zdałem sobie sprawę, że zostało mi do wyjścia półtora przystanku. Od wyjścia z tramwaju, dzieliły mnie trzy minuty... A od Niej kilka kroków.
Wstałem z siedzenia i ruszyłem w Jej stronę. Na chwilę przystanąłem przed zamkniętymi drzwiami i ostatnimi siłami, targany namiastką ulatującej kilkusekundowej odwagi, zwróciłem się w jej stronę i nachylając się, zapytałem - "Czy dobrze się Pani czuje? Czy stało się coś i czy mógłbym jakoś pomóc?"
W odpowiedzi, zdjęła słuchawki, podniosła głowę i spojrzała na mnie tymi zamyślonymi, rozświetlonymi przez łzy, brązowymi oczami. 
Nie jestem wierzący, ale w tamtym momencie, przez ułamek sekundy uwierzyłem. Bo niemożliwe, by coś tak doskonałego, miało być jedynie dziełem przypadku - Boże, jakie ona miała oczy!
Utopiłem się w nich.
Podniosły się kąciki jej pełnych, aksamitnych ust, z których usłyszałem - "Nie, wszystko w porządku. Dziękuję."
I uwierzyłem Jej, bo być może w tamtym momencie, przez chwilę, tak zaczęło być.
Ale by ta chwila trwała, chciałem ją dodatkowo umocnić, umocować w czasie.
Powiedzialem do Niej - "Być może to niewiele, ale jeśli choć trochę poprawi to Pani nastrój, powiem jedynie, że jest Pani bardzo piękna".
Tyle myśli, a ja błazen, bęcwał, wydukałem, wyrzuciłem z siebie jedyne, prostackie wręcz - "bardzo piękna"!
I znów spojrzała na mnie tymi niewypowiedzianie cudownymi oczyma, już z delikatnym uśmiechem i wdzięcznością? Rozpromieniła się. 
By nie tracić chwili czasu, pomyślałem, by powiedzieć - "Byłbym głupcem, gdybym nie zapytał, czy umówiłaby się Pani ze mną na kawę, gorącą czekoladę, bądź najzwyklejszy spacer, który w Pani towarzystwie i z moją małą pomocą, mógłby się okazać niezwykły, i być może nietuzinkowy".
Drzwi się otworzyły, okazałem się głupcem i...
Obudziłem się.

Prozaiczność

Czytalibyście książkę o historii osób transpłciowych?

Hipotezy o rasie przed obecną ludzkością, systemach tuneli łączących kontynenty, Obcych, społecznościach żyjących pod ziemią. Następna książka w kolejce o Planecie X 🤓👽☄

Kończę czytać

Zastanawialiście się kiedyś, jaki wpływ na ekspansję Aleksandra Wielkiego, krwawe podboje Czyngis-chana czy przebieg II wojny światowej miały komary?

Zgadza się, ja też nie. Ale lektura tej książki uświadomiła mi, jak wiele rzeczy przemilczano podczas mojej edukacji historycznej w szkole. Jestem mniej więcej w połowie, i już na początku lektury faktycznie zacząłem myśleć o najważniejszych wydarzeniach historycznych z nieco innej perspektywy.

Historia świata nie jest moim konikiem, ale mam taki charakter, że potrafię się zainteresować czymś, co jest ukazywane od nietypowej i raczej niespotykanej perspektywy.

To nie człowiek zabija(ł) najczęściej

Czasem od szefa można dostać super prezent na święta, nie tylko flachę.

Quo vAIdis

Rozpoczynam przygodę z Shantaram

Tym razem pokusiłem się o książkę którą mam nadzieję że da mi moment zapalny by w końcu dążyć do zmian, mam nadzieję że dowiem się jak postępować by były efekty, jakie strategie przyjąć i co najważniejsze wcielić je w życie.

Zaczynamy kolejną przygodę

Czyli wojny nuklearne starożytności i napromieniowane szkielety.

Teraz czytam

kimkolwiek jesteś.

Czas na dłuższą przerwę 


Complete Earth Chronicles

Ars Goetia

Sun of Knowledge 

Tibetan Book of the Dead

MATHEMAGIC THROUGH THE EYES OF VEDAS 

Vedas

Mahabharata

The Secret Teachings of All Ages

Key of Solomon the King

The Magical Books of Solomon

Pradawna tajemnica Kwiatu Życia

Pradawna tajemnica Kwiatu Życia.

Wędrówka dusz

Wspomnienia z wędrówki dusz

The Testament of Solomon

Kabbalistic Bible

Zohar

Kabbalistic Visions

The Books of Enoch

Moje ostatnie zamówienie 🪴☕😊

Ja jestem w takcie czytania wywiadów z bliskimi samobójców i zaczynam czeską powieść "Macocha". Ta pierwsza to mega ważna publikacja. Ważna ogólnie (świadomość jak rozmawiać z takimi osobami jest opalanie niska), ale także dla mnie osobiście. Poza tym lubię książki z czarnym humorem, groteską, dlatego książka Hulovej. No i uwielbiam książki w małych formatach :) A Wy?

Co teraz czytacie?

Społeczność Boo do spotkania innych entuzjastów Books.

Społeczność Books

"Trujące Pasmo" Sir Arthur Conan Doyle'a

UWIELBIAM

Harry Potter cz. II

Hejka, właśnie skończyłam czytać jedną z lepszych książek. Tak jak o każdej mówie z literatury pięknej 😆

Harry Potter

Kto czytał?

She's in a timeout about books again

Relax in a cafe and read books! 😎❤️

Polecam elegancki przybytek

Hello seekers