Existence সম্প্ৰদায়

এখন প্ৰশ্ন মোৰ মনত আহিল

চেতনাৰ/অসীম গৱেষণাৰ দ্বাৰা আমাৰ সৰ্ববৃহৎ ৰহস্যময় প্ৰশ্নটো মুকলি কৰিবলৈ আগবঢ়াইছে: আমি কিয় জীৱিত?

জীৱন বাচিবলৈ হৈছে

অস্তিত্ব

মই এটা তীব্ৰ অস্তিত্ব সংকটৰ মাজেৰে পাৰ হৈছোঁ সেইবোৰৰ মাজত যিবোৰৰ বিৱৰণ কৰিব নোৱাৰি মই কলা আৰু কবিসকলৰ মাজত আশ্রয় লওঁ অতীতৰ আশাৰে যে সিহঁতৰ মাজত শান্তি বিচাৰি পাব মই নিজকে এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া এতিয়া…অধিক পঢ়ক

কিছুমান মানুহ ছাঁত লুকাই থাকে। আনহাতে, আনহঁত তেওঁলোকৰ অস্তিত্বৰ কাৰণ হৈ পৰে।

আমাৰ জীৱন সম্পূৰ্ণ আৰু পূৰ্ণৰূপে বাচি থাকিব লাগিব।

অবিৰত

আমরা মানসিকভাৱে অবিৰত থাকোঁ, আমাৰ শাৰীৰিক ৰূপৰ পৰা নিৰপেক্ষভাৱে। আত্মাসকল সেইসকলক আশীৰ্বাদ দিছে যিসকলৰ এইটো প্ৰাপ্য, যিসকলৰ নহয় তেওঁলোকৰ সিদ্ধান্তৰ পিছত আপোনালোকৰ বাবে আমি সৰ্বনিম্ন নেতিবাচক ফলৰ কামনা কৰোঁ।