ਗੋਸਟਿੰਗ ਅਤੇ ਵਚਨਬੱਧਤਾ

ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਇਸ ਲਈ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਇਹ ਸੱਚੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸੰਕੇਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਪਹਿਲਾ "ਲਾਲ ਝੰਡਾ ਜਾਂ ਦੋ" ਲੋਕ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਪੀਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਣਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਆਨਲਾਈਨ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਪੀਣ ਵੇਲੇ ਵੀ। ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਿਤ ਹਾਂ। (ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਤਕਨੀਕੀ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਕੋਡਪੈਂਡੈਂਸੀ। ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਇਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।) ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ 90-100 ਘੰਟੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਨਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਮਾਨਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਲਈ ਮੈਂ ਪੀਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਕਿਹਾ। ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ। ਉਸ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵੱਧ ਸਕਿਆ। ਪੀਣਾ ਛੱਡਣਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਡੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰੰਤਰ ਪੂਰਨ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਆਦਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤਾਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ?